Με αφορμή τη κυκλοφορία του νέου τους album “Evolution”, οι Acid Death ανοίγουν τα χαρτιά τους και μιλούν για όσα τους διαμόρφωσαν στη διαδρομή από τα υπόγεια studio μέχρι τη καταξίωση στη σύγχρονη ελληνική metal σκηνή. Επιστρέφουμε σε εκείνες τις αποφάσεις–σταθμούς που όρισαν την ταυτότητα των Acid Death. Την κατεύθυνση που υιοθέτησαν στα 90’s, την πρώτη δημιουργική τους “στέγη”, τη διάλυση του 2001 και την εξίσου σημαδιακή επανεκκίνηση του 2011. Κι αν στις πρώτες τους δεκαετίες “έσπαγαν τα μούτρα τους” από απειρία, σήμερα η ωριμότητα, η πειθαρχία και το άσβεστο πάθος τους οδηγούν σε έναν δίσκο που φιλοδοξεί όχι απλώς να χαράξει την επόμενη σελίδα, αλλά να εξελίξει ουσιαστικά το DNA της μπάντας. Μέσα από αυτή τη συνέντευξη, o Σάββας Μπετίνης (μπασίστας της μπάντας), μιλά για τις ρίζες, τις προκλήσεις, τις νέες τεχνικές, το θεματικό πυρήνα του “Evolution” και για την ανάγκη να συνεχίσουν να δημιουργούν με την ίδια φλόγα που τους συνόδευε από την πρώτη μέρα.
Ποιες ήταν οι αποφάσεις–σταθμοί που διαμόρφωσαν την ταυτότητα των Acid Death πέρα από τις κλασικές “αρχίσαμε μικροί και παίζαμε σε studio’ ιστορίες;
Χαχαχα, αυτό θα ήταν πραγματικά ωραίο να το λέγαμε! “Παίζαμε σε studio”, η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετικής φύσεως. Εν αρχή πίσω στα 1989, βέβαια με εντελώς διαφορετικό lineup, πασχίζαμε να βρούμε studio να παίξουμε. Καταστάσεις πρωτόγονες, άτεχνες, αντίξοες. Αρκεί να σου πω ότι το “Balance Of Power” (σ.σ. το album ηχογραφήθηκε το 1992 από την μπάντα, αλλά κυκλοφόρησε το 2017) προβαρίστηκε και ετοιμάστηκε σε ένα υπόγειο κάπου στην Παιανία με μισο-κατεστραμένους ενισχυτές, χωρίς μικροφωνική και με τύμπανα που θα γέλαγε κάποιος αν τα έβλεπε…
Κάπου εκεί λοιπόν στα 1995 φτιάξαμε έναν δικό μας χώρο με σχετικά αξιοπρεπή εξοπλισμό όπου δουλέψαμε μέχρι και το 2000. Αυτός ήταν και ο πρώτος και βασικός σταθμός στο δημιουργικό κομμάτι. Εν τω μεταξύ είχαμε αποφασίσει κάπου στα 1993-94 ότι μια πιο τεχνική προσέγγιση θα ήταν αυτό που πραγματικά θέλαμε να ακολουθήσουμε και αυτό βέβαια είναι ο 2ος μεγάλος σταθμός. Έτσι το Pieces Of Mankind διέφερε παρασάγγας από τον προκάτοχό του, ο οποίος μάλιστα επισήμως δεν είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε…
Δε θα μπορούσα να παραλείψω το γεγονός της διάλυσης το 2001, υπό πολύ άσχημες συνθήκες και εν μία νυκτί αλλά και την επάνοδο του 2011 με το “Eidolon”, με άλλο και σταθερό Lineup και με την απόφαση να αφήσουμε πίσω, λυμένες όμως, τις διαφορές και αιτίες που προκάλεσαν την απόλυτη καταστροφή…
Υπήρξαν δημιουργικές επιλογές από τα 90’s που σήμερα θα παίρνατε τελείως διαφορετικά; Τι αλλάζει η εμπειρία τριών δεκαετιών;
Ε…βέβαια! Η πείρα δεν αποκτάται με μαγικό ραβδί και εμείς τουλάχιστον τα μούτρα μας τα σπάσαμε ουκ ολίγες φορές! Ο τρόπος διαχείρισης αυτού που κάναμε, αυτού που αγαπούσαμε σαν την ίδια μας τη ζωή, χρειαζόταν να είναι τελείως διαφορετικός από τις μπούρδες που επιλέξαμε να κάνουμε μέσα στην απειρία μας φυσικά. Ας το αφήσουμε σε γενικό πλαίσιο γιατί αν ξεκινήσουμε δε θα τελειώσουμε ποτέ!
Αν κοιτάξετε πίσω, ποια στιγμή θεωρείτε ότι επανασύστησε τους Acid Death στο κοινό και γιατί;
Στα σίγουρα το 2012 το “Eidolon” επανασύστησε τη μπάντα στον τότε κόσμο. Ερχόμασταν από μια παύση 10 ετών, πολλοί δεν πίστευαν ότι “το’χουμε” ακόμα, άλλοι, ευτυχώς λίγοι, μας είχαν ξεχάσει. Και εμείς ερχόμασταν με την καλύτερη δυνατή διάθεση για δημιουργία.
Πώς αντιλαμβάνεστε τη θέση σας στη σύγχρονη ελληνική metal σκηνή, τώρα που γενιές ακροατών σας αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα ως “παλιούς” αλλά και απολύτως ενεργούς;
Είναι λίγο περίεργο…Πλέον μας βλέπουν σαν “εδραιωμένους” ενώ δεν είναι έτσι. Είμαστε μουσικοί και πάνω από όλα παθιασμένοι με αυτό που κάνουμε. Αυτό μας δημιουργεί ένα “δημιουργικό” άγχος που, δεν ξέρω αν περνάει στη μουσική αλλά υπάρχει. Αυτό το άγχος μας κρατά σε εγρήγορση.
Ποιες είναι οι πιο μεγάλες δημιουργικές προκλήσεις σήμερα σε σχέση με το παρελθόν;
Σήμερα το να θέλεις να δημιουργήσεις είναι πρόκληση από μόνη της! Δεν είμαστε πια παιδιά και, καλώς ή κακώς, οι υποχρεώσεις τρέχουν καθημερινά. Το να κλειστείς σε ένα studio και να γράψεις μετά από μια μέρα γεμάτη, αξιοποιώντας τα αποθέματα ενέργειας που έχεις είναι πρόκληση. Το να αφήσεις πίσω τα όποια προβλήματα έχεις και να βγείς σε ένα live δίνοντας το 100% της ψυχής σου είναι επίσης πρόκληση.
Τι κρατήσατε συνειδητά από την παλιά “νοοτροπία” και τι χρειάστηκε να αφήσετε πίσω για να εξελιχθείτε;
Οπωσδήποτε κρατήσαμε το πάθος και το λέω “ευγενικά” J. Αυτό ήταν που μας έδωσε το σύνθημα “Πάμε!” . Την όποια προχειρότητα, βιασύνη, ακόμα και το κλασικό “έλα μωρε καλό είναι, περνάει” τα πετάξαμε στα σκουπίδια. Και είπαμε “Ποτέ Ξανά!”.
Ποια ήταν η πρώτη σπίθα που καθόρισε την κατεύθυνση του “Evolution”; Ένα riff, μια ιδέα, μια συζήτηση, μια εξωτερική επιρροή;
Ήταν πολλά πράγματα. Εν αρχή η ιδέα του Ντένη (κιθάρες) για έναν θεματικό δίσκο. Ήταν η ιδέα που ήρθε σχεδόν με το ξεκίνημα του νέου υλικού. Έπειτα η ιδέα του Κώστα (τύμπανα) για το θέμα που θα μπορούσαμε να καταπιανόμασταν. Το πιο σημαντικό είναι ότι το Evolution δεν ήταν το album που μονταρίστηκε από τυχόν “απομεινάρια” άλλης κυκλοφορίας, άλλωστε δεν το κάνουμε αυτό και στο στιχουργικό κομμάτι δουλεύτηκε κυριολεκτικά με μολύβι και χαρτί. Και ενίοτε σκίσιμο αυτού του χαρτιού και ξεκίνημα από την αρχή…
Πώς δομήσατε τη ροή του δίσκου; Υπήρχε αρχικά μια “συνολική εικόνα” ή χτίστηκε το concept κομμάτι-κομμάτι;
Το σκεπτικό ήταν “ας φτιάξουμε ένα σύνολο κομματιών και βλέπουμε στην πορεία πώς αυτά δουλεύουν μεταξύ τους…”. Θα έλεγα λίγο πιο ελεύθερος τρόπος δουλειάς. Όταν φτάσαμε τα 8 κομμάτια, με 8 διαφορετικές κατευθύνσεις του θέματος “Εξέλιξη” και με την προ-παραγωγή εν λειτουργία, καθίσαμε και μαζέψαμε λίγο αυτά που είχαμε στα χέρια μας. Τα κομμάτια δεν ήταν μικρά σε διάρκεια. Ο μέσος όρος ήταν τα 5.5 λεπτά. Στο recording πλέον είχαμε το 80% της πληροφορίας δομημένο, μόνο τη σειρά δεν είχαμε ακόμα. Αυτή επετεύχθη λίγο πριν το τελικό mastering, έχοντας καταλήξει και στο πού θα μπουν τα ιντερλούδια που συνοδεύουν το album. Και πάνω από όλα, στο δυνατόν βέβαια, βάλαμε τους εαυτούς μας στη θέση του Ακροατή. Του ανθρώπου που δεν ξέρει Μουσική, δεν τον ενδιαφέρει να μάθει, δεν ξέρει τα κομμάτια και ακούει το album για πρώτη φορά. Αυτό ναι! Ήταν το πιο δύσκολο!
Ποια στιγμή στη δημιουργία του “Evolution” σάς έκανε να νιώσετε ότι “αυτός είναι ο δίσκος που θέλαμε να κάνουμε”;
Αυτό το καταλάβαμε πλέον όταν τελείωσε το album! Ξέρεις, όταν δουλεύεις συνεχώς σε ένα πράγμα, όταν είσαι μέσα σε αυτό, δε σου μένει χρόνος να σκεφτείς αν είναι αυτό που τελικά θέλεις να κάνεις. Και πόσο μάλλον όταν το υλικό είναι υπό κατασκευή. Το ότι αυτό είναι ένα ΚΑΛΟ album, το συνειδητοποιήσαμε όταν μπήκαμε πια στη φάση του mastering. Όταν πλέον συχνοτικά είχε “δέσει”, όταν τα κομμάτια μπήκαν στη σειρά και όταν πια ακούσαμε το “Test CD” ο καθένας μας εκεί που συνήθως ακούει μουσική. Το PC, στο αυτοκίνητο, στο στερεοφωνικό…
Υπάρχει κάτι στις ηχογραφήσεις ή στην παραγωγή που δοκιμάσατε για πρώτη φορά και θέλετε να επανέλθετε σε αυτό στο μέλλον;
Ναι και πίστεψέ με ήταν ΑΠΙΘΑΝΑ απλό, μέχρι βέβαια να στο δείξει κάποιος! Ήταν μια τεχνική που μάθαμε από ένα από τους πλέον καταξιωμένους Έλληνες μηχανικούς ήχου, το κ. Άκη Γκολφίδη στα SIERRA Studios και είναι η Headphones Technique στη μείξη. Τι ακριβώς ήταν αυτό. Διδάχτηκε πρώτη φορά από τον καταξιωμένο παραγωγό Quincy Jones, άνθρωπο πίσω από παραγωγές όπως το “Thriller” του Michael Jackson, και του πασίγνωστου “We Are The World” των USA For Africa και πάρα πολλών άλλων όχι Heavy Metal albums.
Κατά την τεχνική αυτή ηχογραφείς με ένα matched pair πυκνωτικά μικρόφωνα ένα καλό ζευγάρι ακουστικών από τα οποία ακούγεται το album. Το παραγόμενο σήμα το μειξάρεις μέσα στο album, σε ένταση “ίσα να πάρει τα πρίμα”. Αυτό δίνει μια αίσθηση ψυχο-ακουστικών μεσσαίων στο συνολικό αποτέλεσμα που είναι αδύνατον να την πετύχεις με ένα οποιοδήποτε EQ. Στο τελικό mastering το σύνολο δείχνει να ακούγεται πιο “γλυκό”, πιο “λαμπρό” πιο “γήινο” και ίσως πιο δυνατό, χωρίς όμως να παραμορφώνει. Δεν ξέρω αν σε μπέρδεψα… Πάντως εμείς ΣΙΓΟΥΡΑ θα το ξαναδοκιμάσουμε!
Τι σας οδήγησε στο συγκεκριμένο concept; Γεννήθηκε από μουσικές ιδέες ή από ανάγκη εκτός μουσικής (π.χ. κοινωνική, προσωπική, φιλοσοφική);
Η αλήθεια είναι ότι γυρέψαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό… Θελήσαμε να πειραματιστούμε, προτιμήσαμε, ως συνήθως, να μην πάμε με την πεπατημένη: “Κάνε ένα concept album”. Είναι τελείως διαφορετικό ένα θεματικό album από ένα concept…
Ποιο συναίσθημα ή ποια ιδέα θέλετε να παραμείνει στον ακροατή μετά την πρώτη πλήρη ακρόαση;
Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ιδέα ή συναίσθημα που ένας ακροατής χρειάζεται να κρατήσει. Αυτό εξαρτάται από το πώς θα δει τη δουλειά, έχοντας πάντα και τους στίχους ανά χείρας. Μπορεί να ταυτιστεί, μπορεί να διαφωνήσει, ακόμα και να πει “τι είναι αυτά που λέτε ρε?” Εξαρτάται από την οπτική γωνία που θα εξετάσει τα θέματα του album…
Υπάρχει κάποιο υπόγειο νήμα που συνδέει τον νέο δίσκο με προηγούμενες εποχές των Acid Death, ακόμη κι αν δεν είναι άμεσα εμφανές;
Το νήμα που υπάρχει είναι φυσικά η πρόοδος της μπάντας. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι θα κάνει τον κόπο να ακούσει τουλάχιστον το μουσικό μας παρελθόν. Πώς από τις εποχές του “Balance Of Power” φτάσαμε στο σήμερα του “Evolution”.
Αν ο νέος δίσκος σηματοδοτεί ένα κεφάλαιο, τι θα θέλατε να ακολουθήσει δημιουργικά;
Σίγουρα αυτό που έγινε στο Evolution να βρει πρόσφορο έδαφος για συνέχεια. Και από εμάς και από τους ακροατές.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για τους Acid Death τα επόμενα χρόνια; Όχι σε επίπεδο επιτυχίας, αλλά σε επίπεδο εξέλιξης;
Τίποτε παραπάνω από το να παραμείνουμε ζωντανοί, υγιείς και αυτό που κάνουμε να συνεχίζουμε να το κάνουμε με το ίδιο πάθος! Αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για κάθε μπάντα!
website: https://www.aciddeath.net
Facebook: https://www.facebook.com/AcidDeathGR
YouTube: https://www.youtube.com/aciddeathgr
Instagram: https://www.instagram.com/aciddeathgr
About the Author
