Αυτές τις ημέρες περνάω ατελείωτες ώρες μπροστά σε PC αλλά και πίσω από το τιμόνι. Και τα δύο κομμάτια της καθημερινότητας και της δουλειάς μου. Αυτά τα κομμάτια της καθημερινότητάς μου, μου τραβάνε αρκετή ενέργεια από πράγματα που θέλω να κάνω, αλλά μου δίνουν τη πολυτέλεια του daydreaming και το γεγονός ότι ανακαλώ κουβέντες που έχω κάνει με φίλους. Μια κουβέντα που γυρνάει συνεχώς στο μυαλό μου, είναι η σύνδεση του crust punk των Amebix και του οράματος των Neurosis.
Οι Neurosis λάτρευαν τους Amebix και η αφετηρία τους ήταν σε αυτόν τον ήχο. Σε μια κουβέντα που είχα με έναν φίλο, μου έβαλε ένα ζήτημα που δεν είχα σκεφτεί. Έκανε την παραδοχή ότι όπως οι Amebix πήραν το punk και του έδωσαν γενναίες δόσεις σκοταδιού, έτσι και οι Neurosis πήραν το crust και το έκαναν post metal. Εντυπωσιακότατη παραδοχή!
Στις αρχές των ‘80s, το punk είχε ήδη βρει τα πατήματά του. Ήταν ένας ήχος ωμός, άμεσος και αντιδραστικός, απέναντι σε ό,τι είχε να δώσει η μουσική εκείνη την περίοδο. Οι Amebix είδαν κάτι βαθύτερο από την στείρα οργή και τα επαναλαμβανόμενα power cords των τριών χορδών.
Προερχόμενοι από μια κοινωνική πραγματικότητα που δεν άφηνε κανέναν χώρο για ελπίδα, οι Amebix πήραν την επιθετικότητα του punk και την βούλιαξαν σε ένα σκοτεινό, αποκαλυπτικό και πιο αργό κλίμα. Κάπως έτσι γεννήθηκε το crust. Ναι…είμαι σίγουρος ότι θα βρεθεί κάποιος και θα μου πει ότι υπήρξε μια μπάντα στο Βαλπερέσο της Χιλής, που έπαιξαν πρώτοι τις συγχορδίες του “No Gods No Masters”, αλλά η αρχή του crust ήταν οι Amebix και εδώ θα βάλουμε τελεία.
Σε αντίθεση με το punk της εποχής, οι Amebix δεν έπαιζαν μουσική για να ξεσπάσουν, αλλά για να δημιουργήσουν τον ήχο μιας κοινωνίας που καταρρέει. Ήρθαν να συστήσουν στο punk το doom και το proto-metal για να του δώσουν ένα βάθος που δεν είχε φανταστεί κανείς αλλά και να δώσουν μια δομή στο χάος.
Κάπου εκεί, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι Neurosis άκουσαν αυτό το κάλεσμα.
Ξεκινώντας ως hardcore μπάντα, οι Neurosis είχαν τη φιλοσοφία της αντίδρασης, αλλά όχι ακόμη το όραμα για να προχωρήσουν ένα βήμα παρακάτω τον ήχο τους. Όταν συνάντησαν τον κόσμο των Amebix, βρήκαν τον οδηγό για μια νέα διαδρομή. Το crust τους έδωσε τις πρώτες εύφλεκτες ύλες, αλλά οι Neurosis το πήγαν βαθύτερα. Οι Amebix ήθελαν να περιγράψουν τα κοινωνικά ερείπια και ήρθαν οι Neurosis να τους πουν ότι θέλουν να ψάξουν τις ρίζες, τα τραύματα και τις σκιές.
Οι Neurosis έκαναν κάτι πολύ ξεκάθαρο. Πήραν τον αργό, τελετουργικό ρυθμό, τον βαρύ και αντισυμβατικό ήχο και τον φόρτισαν συναισθηματικά. Έβαλαν ατμόσφαιρες, tribal ρυθμούς και ψυχεδέλεια αφήνοντας τις μελωδίες να εξελίσσονται σαν ζωντανοί οργανισμοί. Με λίγα λόγια, οι Amebix μας έδειξαν την κατάρρευση του κόσμου και οι Neurosis έφτιαξαν μουσική ψάχνοντας στα χαλάσματά του.
Και έτσι, γεννήθηκε το post-metal.
Όχι ως είδος που επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά ως μουσική εμπειρία. Ένα ταξίδι από την καταστροφή, στη δημιουργία και μετά στη ματιά προς τα πιο σκοτεινά συναισθήματά μας. Οι Amebix περιέγραψαν το “τέλος” και οι Neurosis το πόσο πονάει να ξανασηκωθείς.
Το post-metal δεν υπάρχει χωρίς αυτή τη διαδρομή. Έχει το punk ως παρελθόν, το doom ως τον κακό του εαυτό και την ψυχεδέλεια στη ψυχή.
Στην αρχή αυτού του μονοπατιού αντι-κουλτούρας, στέκονται οι Amebix με τη σπίθα ενός οράματος που ακόμη καίει.
About the Author
