Είδος: Noise/ Experimental rock
Εταιρεία: Svart Records
Ημ. κυκλοφορίας: 23 Ιανουαρίου 2026
Είχα την τύχη να δω τους θρυλικούς και εκ των αποθημένων μου, Refused σε μια από τις τελευταίες τους συναυλίες τον περασμένο Οκτώβριο και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Τα μέλη τους θεωρούνται κομβικά για την εξέλιξη του post hardcore και τα side projects τους, όπως οι International Noise Conspiracy έχουν επίσης δική τους βαρύτητα στη μουσική ζυγαριά.
Γνωρίζοντας για την αγάπη μου αυτή, ο “συνταξιδιώτης” Βασίλης Χατζηβασιλείου έσπευσε να μου πει: “Μαρσέλο, άκου Backengrillen!”. Παρόλο που υποπτεύθηκα πως πιθανότατα θα ακούσω όπως λέει ο Βαγγέλης Γιαννακόπουλος, “τριξίματα πόρτας/καρέκλας”, ως αρμόδιος Σκανδιναβολόγος του Melody Lane, δεν μπορούσα παρά να αναλάβω το ομώνυμο ντεμπούτο τους.
Η αλήθεια είναι πως το ξεκίνημα τους δίσκου με κάτι παράσιτα, με προετοίμαζε για κάποιου είδος μουσικό πειραματισμό, όμως γρήγορα ρυθμός και μελωδία πήραν τη σκυτάλη, νορμαλοποιώντας ολίγον τι τα πράγματα.
Αν και τα 3/4 του σχήματος σχετίζονται με τους προαναφερθέντες Refused (Dennis Lyxzen-φωνητικά, Magnus Flagge-μπάσο, David Sundström-τύμπανα, ηλεκτρονικά), το μεγαλύτερο κομμάτι της παράνοιας σχετίζεται άμεσα με τον free jazz σαξοφωνίστα Mats Gustafsson (ο οποίος φυσάει και φλάουτο εδω, ενώ έχει και εκείνος το μέρος του στα ηλεκτρονικά μέσα) με συνεργασίες στο παρελθόν με Sonic Youth, Zu και The Ex κ.α.
Οπότε η υπόνοια που είχα για μουσικό πειραματισμό δεν ήταν άστοχη, αλλά ευτυχώς ήταν αρκετά στρωτός για το ά-jazz-ο αυτί μου, που όμως αγαπά ιδιαίτερα τα πνευστά όργανα.
Η όλη ηχητική εικόνα που σχεδιάζουν οι Σουηδοί Backengrillen (οι οποίοι θα παίξουν στο Roadburn 2026) έχει πάτημα στη noise νοοτροπία και θεωρώ πως αν ήταν ζωγράφοι θα θεωρούνταν εκφραστές του Εξπρεσιονισμού.
40-κάτι λεπτά, που αποτελούνται από 5 κομμάτια, φιλμνουαρικής αισθητικής αν εκείνη ήταν βουτηγμένη σε παραισθησιογόνα, με πρωταγωνιστές τα πνευστά του Gustafsson και τα φωνητικά του Lyxzen τα οποία μοιράζονται σε πομπώδη και ποικιλία ουρλιαχτών/τσιρίδων/βογγητών, ενώ τα μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, λειτουργούν περιέργως ευεργετικά στην ακρόαση.
Από τη μία, θα αποθαρρυνθούν οι εχθροί του σαξοφώνου σαν τη φωτογράφο μας, Έφη, από την άλλη, άνθρωποι που δεν τους απωθούν τα πνευστά και η τζαμαριστική νοοτροπία που θυμίζει σε στιγμές τους τεράστιους Savage Republic, θα βρουν μια εξοργιστική έλξη στο ντεμπούτο των αυτοαποκαλούμενων Anti-fascist, anti-racist, free form Death Jazzists.
Καθόλου περίεργο λοιπόν, που ματσαρίστηκαν με τη “ψυχασθενή” Svart Records που προσφέρει κατά καιρούς μοναδικά διαμάντια τρελής διανόησης και σαν extra, ένας ΠΑΣΟΚ-ικός ύμνος στο τέλος του “Backegrillen” μεταφράζεται σε “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”. Από όσα μας λένε, τη μία μέρα το album συντέθηκε στο studio, την επόμενη παίχτηκε ζωντανά και την τρίτη ηχογραφήθηκε, έχοντας σαν αποτέλεσμα “ωμή, χαζή και ενστικτώδη μουσική”, της οποίας η παραγωγή εντείνει κατά πολύ την ακραία της αισθητική που ίσως οδηγήσει κάποιους σε κρίσεις πανικού.
Από πλευράς μου, θα συμφωνήσω μαζί τους πως “το Backengrillen είναι ένα παιάνας στο χάος και την καταστροφή”.
Bandcamp: http://https//backengrillen.bandcamp.com
About the Author
