Οι Church of the Sea ανήκουν σε αυτή τη σπάνια συνομοταξία μπαντών που καταλαμβάνουν τη σκηνή και τη κάνουν τελτουργία. Είτε εμφανίζονται σε καθολικούς ναούς, είτε σε μεγάλα stages, είτε σε σκοτεινά υπόγεια, κουβαλούν πάντα μαζί τους την ίδια εσωστρεφή, σχεδόν μυστικιστική ενέργεια. Το ίδιο τελετουργικό πάτημα που τους κάνει να μοιάζουν σαν να διασχίζουν μια χρυσή γραμμή που ενώνει Dead Can Dance, Jarboe, Lisa Gerrard και όλη τη φυλή των σκοτεινών ιερειών του ατμοσφαιρικού underground.
Οι Church of the Sea δεν κυνηγούν BPM, ταχύτητες, κραυγές. Η ένταση τους είναι πηγαία και υπόγεια. Βασίζεται σε mantra μοτίβα, πειραγμένα drum machines και samples που χτίζουν μια σχεδόν κινηματογραφική διάσταση. Ο ήχος τους έχει ταυτόχρονα τη σκοτεινιά του post-punk, την ομίχλη του shoegaze, τις στοιχειωμένες χροιές της post rock και τη λάσπη του doom. Το αποτέλεσμα δεν είναι ένα απλό genre–blend. Είναι μια συναισθηματική “πίεση”, μια βαριά ατμόσφαιρα που σε τραβάει προς τα κάτω, αλλά σε αφήνει μαγεμένο.
Στη σκηνή η frontwoman λειτουργεί σαν μαριονετίστρια και σαν ιέρεια ταυτόχρονα. Με κινήσεις σκοτεινής Γκέισας, με τη χαρακτηριστική βεντάλια που άλλοτε κρύβει κι άλλοτε αποκαλύπτει, δημιουργεί μια τελετουργική ατμόσφαιρα.
Τους ανακάλυψα όταν κυκλοφόρησαν το “Odalisque“. Οι ίδιοι περιγράφουν τη δημιουργία του “Odalisque” ως μια διαδικασία σχεδόν αυτόματης γραφής. Σαν ο δίσκος να ήθελε να ειπωθεί μόνος του. Όσο κι αν αυτό ακούγεται ρομαντικό, έχει βάση. Ακούγοντάς τον, η αίσθηση είναι ακριβώς αυτή. Μια ενιαία αφήγηση που αναπνέει, σκοτεινή αλλά ζεστή, φευγαλέα αλλά στιβαρή. Ένα έργο που δεν μετανιώνουν ούτε σε ένα σημείο του, γιατί όπως λένε: “H ζωή είναι μικρή για να μετανιώνεις. Κάθε επιλογή είναι σωστή τη στιγμή που την παίρνεις”.
Και όταν τους ρωτούν τι κάνει κάτι πραγματικά heavy, η απάντησή τους είναι απλή:
Το συναίσθημα.
Αυτό βάζουν μπροστά και αυτό τελικά μένει.
Οι Church of the Sea δεν είναι άλλη μια ατμοσφαιρική μπάντα της ελληνικής σκηνής. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που μετατρέπει το προσωπικό σε συλλογικό και το συλλογικό σε τελετουργικό. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα του σήμερα, που συνεχίζουν να κινούνται σιωπηλά, βαριά, αδιάφορα προς τις μόδες, ακολουθώντας μόνο την ενόρασή τους.
Και αυτό το σκοτεινό, ευγενές υπόστρωμα είναι που τους κάνει να ξεχωρίζουν.
Άλλο ένα μαύρο διαμάντι στο lineup του Wail of the Banshees Vol.1.
About the Author
