Μιλώντας για τους Anathema ή για οποιοδήποτε κύμα ευρωπαϊκού ατμοσφαιρικού rock/metal της τελευταίας τριακονταετίας, το όνομα του Danny Cavanagh εμφανίζεται πάντα σαν άξονας, σαν μια σταθερά που διαπερνά εποχές. Είτε σε doom χαράδρες, είτε σε ηλεκτρονικά ονειρικά τοπία, είτε σε γυμνές μπαλάντες που κρατιούνται μόνο από μια ακουστική κιθάρα, ο Cavanagh στάθηκε πάντα η ψυχή της σύνθεσης, ο άνθρωπος που μετατρέπει την ευαισθησία σε μελωδία και την απώλεια σε ηχητικό φως.
Με τη περιοδεία των Weather Systems να προσγειώνεται στο Gagarin 205, η στιγμή είναι ιδανική για ένα ταξίδι στις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του. Στιγμές που δεν απλά άφησαν αποτύπωμα, αλλά ορίζουν ακόμη το πώς ακούγεται η μελαγχολία σήμερα.
Όταν οι Anathema ξεκινάνε στα early ’90s, ο κόσμος τους είναι πηχτός, βαρυφορτωμένος, πένθιμος. Doom-death με βρετανική υγρασία και μια σχεδόν ρομαντική σκοτεινιά.
Ο Danny ήδη τότε, αν και νέος, βάζει τη σφραγίδα του.
Μια από τις πρώτες του υπογραφές, το riff είναι σαν ανεμιστήρας σκέψεων που δεν αφήνει τον εγκέφαλο να ησυχάσει. Μελαγχολία που ακούγεται αιώνια.
Ο δίσκος γίνεται βασική ψυχοσύνθεση της ευρωπαϊκής melancholic rock εποχής.
Την επόμενη δεκαετία ο Danny γίνεται η καρδιά των Anathema.
Ίσως η πιο προσωπική σύνθεση της καριέρας του, αφιερωμένη στην απώλεια της μητέρας του.
Ένα τραγούδι που δεν “ακούγεται”, βιώνεται.
Ήρεμη προσευχή.
Μια λύση γαλήνης για όποιον πονάει.
Ambient rock χωρίς βαρύτητα, με την κιθάρα να ηχεί σαν ρεύμα αέρα.
Ο Danny εδώ δείχνει πώς η απλότητα μπορεί να γίνει υπερβατική.
Όταν έρχεται η δεκαετία του 2010, οι Anathema ανοίγουν πλήρως τα φτερά τους.
Αίσθημα ανάτασης.
Απελευθέρωση από το βάρος των προηγούμενων χρόνων.
Danny στο απόλυτα καθαρό συναισθηματικό του ύφος με ευαλωτότητα χωρίς φόβο.
Το άλμπουμ που δίνει και το όνομα στις τωρινές εμφανίσεις.
Δίπτυχο για την αγάπη, τη φθορά της, την επιστροφή της.
Κορυφαίο songwriting, κορυφαία ερμηνεία, κορυφαία αίσθηση λύσης.
Ένας κύκλος, ένα ξόρκι, μια υπενθύμιση ότι η μουσική μπορεί να είναι χώρος θεραπείας.
Πριν από την πλήρη ανασύσταση των Anathema, ο Danny βρίσκεται για λίγο στους LID, παρέα με τον Eric Wagner.
Ο δίσκος “In the Mushroom” είναι ψυχεδελικό grunge με dark folk αύρες.
Εδώ βλέπουμε έναν Danny που πειραματίζεται, ανοίγει το εκφραστικό του ρεπερτόριο πριν επιστρέψει στους Anathema για να το χρησιμοποιήσει σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Πλέον μεταφερόμαστε στο τώρα, και αυτό που θα δούμε στο Gagarin είναι εσωτερικό ταξίδι.
Όχι rock show.
Όχι συναυλία για sing-along.
Γιατί στη μουσική του υπάρχει κάτι σπάνιο
Ειλικρίνεια χωρίς δράμα.
Μελαγχολία χωρίς παραίτηση.
Φως που γεννιέται μέσα από το σκοτάδι, όχι απέναντι σε αυτό.
Είναι ο άνθρωπος που έμαθε να μιλάει για όλα αυτά που σκέφτεσαι όταν είσαι μόνος και δεν μιλάς σε κανέναν.
Και τα έκανε τραγούδια.
About the Author
