Φωτογραφίες: Έφη Γαλιατσάτου
Την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου το An Club κατέβασε τα φώτα και ανέβασε την ένταση. Οι Dodsrit επισκέφθηκαν για πρώτη φορά την Αθήνα και είχαν για παρέα τους τους Διχόνοια, ένα pairing που έδεσε άψογα με την ωμή, σκοτεινή φυσιογνωμία της βραδιάς
Οι Διχόνοια βρέθηκαν μπροστά σε μια ατυχία, αφού ο τραγουδιστής τους αρρώστησε την τελευταία στιγμή. Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος που ανέλαβε να καλύψει τη θέση δεν έδειξε να λυγίζει ούτε λεπτό.
Η μπάντα ξεκίνησε με blackened crust που έσταζε σκοτάδι και συναίσθημα, με τα κομμάτια να χτίζουν μια τσιμεντένια ατμόσφαιρα. Το σχεδόν γεμάτο An, μπήκε γρήγορα στο κλίμα, με τον κόσμο να στηρίζει έντονα την προσπάθεια.
Παρά την αλλαγή στη σύνθεση, οι Διχόνοια έκαναν μια εμφάνιση που προσωπικά μου έδειξαν μια μπάντα που είναι έτοιμη να ξαναμπεί δυναμικά στη σκηνή και να πατήσει με αυτοπεποίθηση σε έναν ήχο, που δυστυχώς αρκετές μπάντες τον προσεγγίζουν αρκετά επιφανειακά. Πολύ θα μου άρεσε να ακούσω καινούργιο υλικό από την μπάντα, αλλά να προσπαθήσουν να βρουν κάποιον που θα τους βγάλει τον ήχο και τον τσαμπουκά που έχουν Live
Στη συνέχεια οι Dodsrit ανέβηκαν στη σκηνή και σάρωσαν το χώρο με τον τρόπο που τους χαρακτηρίζει. Η μπάντα κουβαλάει αυτό το φορτίο που συνδέει τα crust, black metal, heavy metal και τα ρίχνει πάνω στη σκηνή με πηγαία ορμή.
Οι Dodsrit ανέβηκαν στη σκηνή με εκείνη τη σιγουριά που έχουν οι μπάντες που ξέρουν ακριβώς τι πρεσβεύουν. Η ζωντανή τους παρουσία έδειξε ξεκάθαρα τη συνέχεια του ταξιδιού τους από το blackened crust προς το πιο μελωδικό black metal, χωρίς όμως να χάνουν ούτε στιγμή το σκληρό τους υπόβαθρο. Το “Nocturnal Will” έχει ήδη χαράξει την κατεύθυνσή τους και στο An Club αυτό αποτυπώθηκε με τρόπο τόσο φυσικό, που σε έκανε να νιώθεις πως όσα ακούς στη σκηνή είναι η απόλυτη εκδοχή των συνθέσεών τους.
Δεν υπήρχε στιγμή που η ένταση ακουγόταν χαοτική για χάρη της πόζας. Ήταν καλοδουλεμένες ιδέες που γυρνούσαν ξανά και ξανά στον πυρήνα τους, δημιουργώντας αυτή την αίσθηση συναισθηματικής κορύφωσης που χαρακτηρίζει τον τελευταίο τους δίσκο. Όσο οι κιθάρες ανέβαιναν και οι ρυθμοί κλιμακώνονταν, o κόσμος στο An ακολουθούσε με τεράστια χαμόγελα.
Αυτό που με εντυπωσιάζει στους Dodsrit είναι το πώς ενώνουν τα πιο κλασικά στοιχεία του black metal με γραμμές που κουβαλούν έναν πιο καθαρό μελωδικό χαρακτήρα, χωρίς να γίνεται καμία έκπτωση στην ένταση.
Ζωντανά, αυτή η ισορροπία λειτουργεί ακόμα πιο όμορφα. Οι instrumental στιγμές είχαν το βάρος που χρειάζονταν ώστε η μουσική να οδηγήσει το συναίσθημα, ενώ τα φωνητικά έμπαιναν τη σωστή στιγμή για να χρωματίσουν τις μελωδίες και να δώσουν το απαραίτητο στίγμα οργής, θλίψης, απόγνωσης.
Διαβάζω σε αρκετές γωνίες παράπονα για το γεγονός ότι έχουν “μαλακώσει” τον ήχο τους, αλλά προσωπικά στο An είδα ακριβώς το αντίθετο. Οι Dodsrit δεν απομακρύνονται από το παρελθόν τους, το κοιτούν κατάματα και χτίζουν πάνω του ένα προσωπικό είδος που τους διαχωρίζει από την υπόλοιπη σκηνή.
Στη σκηνή δεν έδειχναν να έχουν καμία διάθεση να γίνουν φλύαροι ή να γεμίσουν τον χώρο χωρίς λόγο. Κάθε σημείο ήταν υπολογισμένο, κάθε αλλαγή στον ρυθμό είχε σκοπό και κάθε μελωδική έκρηξη με έφερνε σε σημείο να θέλω να φωνάξω.
Η βραδιά έκλεισε με εκείνη την αίσθηση χαράς που μόνο τα αληθινά, καλοστημένα underground live μπορούν να αφήσουν. Οι Διχόνοια και οι Dodsrit έδωσαν δύο εντελώς διαφορετικές, αλλά απόλυτα συμπληρωματικές όψεις σκοτεινής προσέγγισης στον ήχο.
Και κάπου εδώ πρέπει να ειπωθεί το αυτονόητο. Η ten out of ten productions συνεχίζει να στήνει πανέμορφες βραδιές, με πάθος, συνέπεια και πραγματικό σεβασμό στη σκηνή. Βραδιές που δεν βασίζονται σε hype αλλά σε ουσία. Κι εμείς θα συνεχίσουμε να τους στηρίζουμε, για να συνεχίσουν κι εκείνοι να μας κακομαθαίνουν με τέτοια live που μας θυμίζουν γιατί ασχολούμαστε σχεδόν εμμονικά με τη μουσική.
About the Author
