Όποιος με γνωρίζει, ξέρει πως έχω στενές σχέσεις με τη Σουηδία. Αδερφικές, φιλικές, συναισθηματικές και κυρίως μουσικές. Τα περισσότερα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα είναι σουηδικής καταγωγής και όταν βλέπω Sweden σε δελτίο τύπου, αν μη τι άλλο ρίχνω μια αυτιά.
Ένα από αυτά τα σχήματα είναι οι Hives τους οποίους είχα άχτι εδώ και δυο δεκατίες, από τότε που τους άκουσα σε μια συλλογή της Burning Heart. Για διάφορους λόγους, δεν ήμουν στην Πλατεία Νερού όταν εμφανίστηκαν στο πλάι των Arctic Monkeys και έτσι η καψούρα μεγάλωνε.
Πριν καν μετακομίσω στη Χάγη, είχα ήδη κανονίσει πως οι Hives στο Άμστερνταμ θα ήταν ένα από τα σίγουρα ΘΑ ΠΑΩ. Και ήρθε επιτέλους, η μέρα εκείνη. Με φίλους και αγαπημένους στο πλευρό μου, οδήγησα προς το AFAS για μια μέρα που θα χαραζόταν με λαμπάκια στην ψυχή μου.
Το κρύο οξύ, αλλά ποιος χέστηκε, μέσα η ενέργεια του κόσμου (ΟΚ, δεν σκίζουν και χασέδες σαν κοινό) και των Σουηδών θα έκοβε με κατάνα την πάχνη. Όταν τα φώτα χαμήλωσαν, ένα εκκωφαντικό χειροκρότημα καλωσόρισε τους Σουηδούς στη σκηνή, οι οποίοι βγήκαν κουστουμαρισμένοι σαν τον Austin Powers και με λαμπάκια στις ραφές των σακακιών τους.
Ο Howlin Pelle, αν και έχουν περάσει τα χρόνια πηδούσε, κλωτσούσε τριγυρνούσε και ενίοτε για να ξεκουράσει τους συμπαίκτες του, μεταμορφωνόταν σε έναν χιουμορίστα τηλευαγγελιστή με προφορά που θα συναντούσε κανείς κάπου στα χωριά της Αλαμπάμα.
Το “Enough is Enough” έφερε ευφορία στο venue και το “Walk Idiot Walk” μας έδειξε από νωρίς πως τα πράγματα θα ήταν πολύ σοβαρά. Ο αρχικά μπουκωμένος ήχος διορθώθηκε με ταχύτητα φωτός και οι Hives από νωρίς δικαιολόγησαν την εξαιρετική live φήμη που τους ακολουθεί.
Τα τελευταία δυο albums ήταν το υπόβαθρο της εμφάνισης τους, με τα παλαιότερα τους album να εκπροσωπούνται επίσης, κάνοντας χαρούμενους και τους πιο παλιούς ακόλουθους τους.
Ο παιχνιδιάρης κύριος Almqvist κατέβαινε συνεχώς προς τον κόσμο και έκανε τη ζωή δύσκολη του stage manager τους, ο οποίος εμφανιζόταν από του πουθενά, αλλά λογικό ντυμένος νίντζα ήταν. Το αποκορύφωμα είναι πως αν και υπάρχει ταμπέλα που απαγορεύει το crowdsurfing στα πλάγια της σκηνής, ο frontman των Hives την αγνόησε και βόλταρε στα χέρια των παρευρισκομένων για αρκετά μέτρα.
Ένα από τα highlits ήταν επίσης, η στιγμή που η μπάντα έμεινε ακίνητοι σαν να παίζει Αγαλματάκια ακούνητα για περίπου ενάμιση λεπτό και μετά ξέσπασε σαν βόμβα στα μούτρα μας με το επόμενο κομμάτι, δείχνοντας πως δουλεύουν τη σκηνική παρουσία και προσπαθούν να δώσουν και κάτι παραπάνω από μουσική μεγατονικής ενέργειας.
Με τον αδερφό του Niklas να έχει τον δευτερεύοντα κινητικό ρόλο, ξεσήκωναν συνεχώς τον κόσμο που τραγουδούσε όσο πιο δυνατά μπορούσε με αποκορύφωμα βέβαια, το μεγαλύτερο τους hit “Hate to Say I Told You So”.
Αρκετές οι στιγμές ανατριχίλας για κάποιον σαν και μένα που τους έβλεπε επιτέλους, για πρώτη φορά και το χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στα χείλη μου για 90 λεπτά.
Αν με ρωτήσει κανείς, αυτή η συναυλία είναι από τις πιο διασκεδαστικές, τις πιο καλά οργανωμένες, τις πιο κάβλα που έχω δει. Και έχω δει πολλές. Και σας υπόσχομαι, θα βλέπω μέχρι να έρθει η ώρα να βάλει στο κρεματόριο. Όσο υπάρχουν, μουσικοί που αγαπούν τόσο πολύ αυτό που κάνουν και το μεταφέρουν με τόση θέρμη και ακρίβεια στον θεατή, θα έχω λόγο να επιμηκύνω την παρουσία μου στον πλανήτη τούτο.
I’ve got a few enhancements
To the ten commandments
And the golden rule
I leave it to the fools
Neither straight nor sober
I ain’t halal or kosher
And exclusively
I only listen to me
Setlist:
Enough Is Enough
Walk Idiot Walk
Rigor Mortis Radio
Paint a Picture
Main Offender
Born a Rebel
Stick Up
Bogus Operandi
Hate to Say I Told You So
O.C.D.O.D.
I’m Alive
Here We Go Again
Countdown to Shutdown
Come On!
Tick Tick Boom
Encore:
Legalize Living
Bigger Hole to Fill
The Hives Forever Forever The Hives
About the Author
