Όλα ξεκίνησαν από ένα μήνυμα:
“Θα σε δούμε στους Turnstile αύριο βράδυ;”
Η κούραση με έκανε να σκεφτώ πως είναι καθημερινή για ένα λεπτό, αλλά όλα έσβησαν όταν έμαθα πως την βραδιά ανοίγουν οι Βρετανοί High Vis. Αν και τα εισιτήρια είχαν ξεπουληθεί, με τη βοήθεια διαδικτυακής πλατφόρμας μεταπώλησης κατάφερα να αποκτήσω ένα σε λογική τιμή, λίγο παραπάνω της αρχικής.
Όπως είθισται όσο είμαι στην Ολλανδία, όταν αποφασίζω να πάω σε live, πρέπει να βρέχει. Παρόλαυτα, τη γλίτωσα και έφτασα στεγνός στο AFAS, έχω την πραγμάτια μου σε ένα ντουλαπάκι (τα οποία σε τέτοια γεγονότα πρέπει να κλείνεις από πριν γιατί γίνονται sold out) και χώθηκα κοντά στην σκηνή για να δω ένα από τα πιο όμορφα ονόματα της post punk σκηνής του Ηνωμένου Βασιλείου.
Και αμέσως, έσβησε κάθε σκέψη για το ογκώδες μπάτζετ που χρειάζεται για να πας σε μια “μεγάλη” συναυλία, αλλά τα οικονομικά μου δεν είναι της παρούσης.
Οι High Vis μπήκαν με φόρα μοιράζοντας το μισάωρο σετ τους σε όλη τους τη δισκογραφία και η συνεχόμενη κίνηση των μουσικών δημιούργησε γρήγορα το αντίστοιχο κλίμα και κάτω από τη σκηνή.
Ο ήχος καθαρός και όσο δυνατός χρειάζεται, έκανε την ατμόσφαιρα ακόμη πιο όμορφη, με τον Graham Sayle να πυροδοτεί ενθουσιασμό αναφέροντας πόλεμο κατά των αφεντικών και λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Ο τύπος ερμηνεύοντας με εξαίσιο τρόπο όλα τα κομμάτια, δεν σταματούσε να τρέχει και να χοροπηδάει, μεταδίδοντας μεγάλες ποσότητες ενέργειας στο κοινό, που μπορούσαν να ηλεκτροδοτήσουν τον χώρο.
Μπορεί να έπαιξαν 30 λεπτά μόνο, όμως ήταν αρκετά για να μας φέρουν όλους στο ιδανικό για το βράδυ mood. Το μόνο σίγουρο είναι πως θέλω να τους ξαναδώ, σε ένα μεγαλύτερης διάρκειας σετ.
Στη συνέχεια, εμφανίστηκε το ντουέτο των The Garden που άλλοτε ακουγόταν σαν μια πιο γκαζωμένη εκδοχή των White Stripes, άλλοτε έτρεχε σε pop punk ρυθμούς και άλλοτε πάλι η κιθάρα και οι μπακέτες αφήνοντας στην άκρη για να δούμε τους
Αμερικανούς να μεταμορφώνονται σε dubstep-άτους Sleaford Mods.
Δεν είμαι λάτρης των προηχογραφημένων ηλεκτρονικών ήχων και η εμφάνιση των The Garden, με έκανε να ψάξω να βρω απάγγειο για να ξεκουράσω το κορμί μου ενόψει Turnstile.
Το κενό ανάμεσα στα δυο συγκροτήματα ήταν αρκετα μεγάλο και έδωσε την ευκαιρία σε όσους ήρθαν μόνο για τους headliners να εισέλθουν στον κυρίως χώρο, γεμίζοντας τον, όμως ευτυχώς όχι ασφυκτικά. Κατά συνέπεια, είχες 1-2 τετραγωνικά μέτρα να ξεμουδιάζεις.
H είσοδος των Turnstile έγινε με το ομώνυμο του πρόσφατο νέου album τους “Never Enough” και αμέσως ο κόσμος έδειξε πως δεν είναι εδώ τυχαία, τραγουδώντας όλους τους στίχους παρέα με τον Brendan Yates.
Όσο πέρνουσε η ώρα και ο κόσμος ζεσταινόταν και με την υπόδειξη του frontman από τη Βαλτιμόρη, ξεκίνησαν τεράστια circle pits που σταματούσαν μόνο στις πολύ mellow στιγμές των κομματιών για να ξεκινήσουν μετά πάλι με παραπάνω βιαιότητα. Αν και ο ήχος φάνηκε κάπως μπουκωμένος στην αρχή, σαν ίσιωσε όλα έγιναν μαγικά.
Όπως είναι λογικό, η βαρύτητα δόθηκε στα “Never Enough” και “Glow On”, αλλά δεν λησμονήθηκε το ολίγον πιο σκληρό τους παρελθόν και κομμάτια σαν το “7” και το “Fazed Out” είχαν την αναμενόμενη αποδοχή.
Καλοπροβαρισμένοι, δεμένοι σαν κολώνες από μπετόν αρμέ, οι Turnstile έδωσαν σε όλους την εντύπωση πως θέλουν με τα χωρίς τέλος circle pits να ανακαλύψουν το δικό τους μποζόνιο και να βάλουν μονωτική ταινία στα στόματα που τους αποκαλούν φλώρους. Πριν το “Seein’ Stars” μια τεράστια ντισκομπάλα κατέβηκε από το ταβάνι και ενθουσίασε τους παρευρισκόμενους, δίνοντας μια διαφορετική οπτική στο θέαμα, το οποίο συνέχισε απνευστί χωρίς την μπάντα να αποχωρεί για το encore, όπου τα Mystery, Blackout και Birds έδωσαν τη χαριστική βολή.
Αυτό που αντίκρισα ήταν ένα απόλυτο δείγμα hardcore punk, ακόμη και ας είναι μια πολύ post εκδοχή του. Η ενέργεια που περιγράφει μια hardcore συναυλία ήταν εκεί. Τα ξεσπάσμα στα κομμάτια τους ιδανικά για ατελείωτο τουρλουμπούκι και ένα ξεκάθαρο κωλοδάχτυλο στους haters.
Μπορεί να θεωρούμε κάποιοι πως έχουν πάρει πρωτόγνωρο hype, όμως η εμφάνιση τους στο AFAS, σε έναν χώρο μεγάλης χωρητικότητας να ξεπουλάει, απέδειξε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Δυστυχώς, για να τους βλέπουμε πλέον πρέπει να βάζουμε το χέρι βαθιά στην τσέπη, όμως ειλικρινά, δεν τα έκλαψα. Δεν θα τους ξεχάσω ποτέ!
Setlist:
NEVER ENOUGH
T.L.C. (TURNSTILE LOVE CONNECTION)
ENDLESS
I CARE / DULL
DON’T PLAY
REAL THING
DROP
LIGHT DESIGN
FAZED OUT
SUNSHOWER
7
KEEP IT MOVING
PUSHING ME AWAY
FLY AGAIN
SOLE
SEEIN’ STARS
HOLIDAY
LOOK OUT FOR ME
MYSTERY
BLACKOUT
BIRDS
About the Author
