Το νέο album των heavy rockers Honeybadger, “Let there be light” κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου με τη βοήθεια της SODEH records και το Melody Lane αμόλησε τον Δημήτρη Μαρσέλο στο κατόπι τους. Ο Δημήτρης Βαρδουλάκης, τραγουδιστής και κιθαρίστας απαντάει στις ερωτήσεις του “κυνηγόσκυλου” μας και γλιτώνει στο τσακ από τα σαγόνια του, ενόψει του live release show τους στο An Club την 12η Δεκεμβρίου.
-Καλησπέρα από τη λεωφόρο της μελωδίας! Νέο album κυκλοφόρησε τον προηγούμενο μήνα σε συνεργασία με τη Sodeh Records. Πως έφτασε η χάρη σας στον Καναδά; Πως έγινε η επικοινωνία με την εταιρεία;
Καλησπέρα κι από εμάς!
Η SODEH Records και συγκεκριμένα ο ιδιοκτήτης της ο Sam είχε εκφράσει το ενδιαφέρον του ήδη από την κυκλοφορία του πρώτου μας LP, του Pleasure Delayer. Τότε ήμασταν σε συνεργασία με τη Made Of Stone Recordings, το album πήγαινε καλά στη Βόρεια Αμερική, και όταν ήταν να κυκλοφορήσουμε το νέο μας LP τότε ξαναμιλήσαμε και συμφωνήσαμε να συνεργαστούμε. Καλό να ανοίγεις τους ορίζοντες σου πιστεύουμε, ειδικά προς την άλλη μεριά του Ατλαντικού.
-Το δεύτερο σας album κατά τη γνώμη μου, παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο όραμα και ύφος που περισσότερο κοιτάει προς τη δεκαετία του 1970 (εντάξει, η επιρροή του Josh Homme είναι επίσης εμφανής), ενώ μπλουζάρει ελαφρώς, με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι Greenleaf. Θεωρείτε πως αυτή είναι η ταυτότητα που θέλατε να βρείτε;
Να σου πω την αλήθεια τα 70s δεν τα πολυσκεφτήκαμε, ίσως όμως η ελαφριά δόση ψυχεδέλειας να κούνησε την αισθητική προς τα κει. Οι QOTSA και ο πιο alternative desert ήχος σίγουρα μας έχει επηρεάσει και είναι στα γούστα μας, όπως και το blues ύφος σε κάποιες γραμμές. Νομίζω ότι πήγαμε σε αυτές τις κατευθύνσεις αυθόρμητα.
-Ο τίτλος μάλιστα του album, “Let there be light” (και εγένετο φως), επίσης με κάνει να πιστεύω πως δείχνει μια νέα αρχή. Όμως, το χέρι του δημιουργού φαίνεται να χάνει τα 4 δάχτυλα του. Είναι αυτός τρόπος να δηλωθεί πως μετά τη δημιουργία, η μουσική είναι μοναδικά ανεξάρτητη και πάει όπου εκείνη θέλει;
Το “Let There Be Light” είναι για μας ένας συμβολισμός νέου ξεκινήματος μαζί με την γενικότερη ανάγκη διάλυσης του προσωπικού και κοινωνικού σκότους που υπήρχε από πριν την πανδημία και συνέχισε να υπάρχει πυκνότερο μετά από αυτή. Εμείς αλλάξαμε αρκετά στη μπάντα, στα μέλη και στον ήχο, αφήνει ένα αποτύπωμα αυτό. Αυτό βέβαια που περιέγραψες είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική στην οποία σίγουρα συμφωνούμε. Τα κομμάτια ταξιδεύουν με τον τρόπο που θέλει ο ακροατής.
-Στιχουργικά βλέπω πως εμπνέεστε από προσωπικές εμπειρίες και την καθημερινότητα, και στο “Before the Crash”, έχουμε μια φάση “Ήταν καλό παιδί, πέφτουμε από τα σύννεφα”. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ιστορία πίσω από το τραγούδι;
Το “Before The Crash” στιχουργικά είναι μια συρραφή και ερμηνεία εγκληματικών ιστοριών με τα συνήθη κλισέ που ακούμε όποτε συμβαίνουν. Το “ήταν καλό παιδί” με όλα τα συναφή έχει να κάνει τον επιφανειακό τρόπο που εξηγούμε ένα έγκλημα συνήθως. Κάνουμε σαν να μην το περιμένουμε, αγνοούμε τις συνθήκες που το προκαλούν. Τα μέσα προφανώς πάνε για την τηλεθέαση ή αντίστοιχα τα clicks, η αλήθεια πολύ συχνά θάβεται από τις αρχές, γι’αυτό υπογραμμίζουμε στο ρεφρέν μας την ανάγκη για αλήθεια. Και στην πραγματικότητα αυτά τα ζούμε καθημερινά, οι αιτίες κρύβονται δυστυχώς κάτω από το χαλί.
-Η παραγωγή έχει γίνει σε συνεργασία με τον Άλεξ Μπόλπαση, ενώ βλέπω πως κάποια από τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν αλλού. Ταξιδέψετε μας λίγο στην πορεία μέσα από την ηχογράφηση ως το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο ομολογώ είναι καλογυαλισμένο. Τώρα που μπορείτε να απαντήσετε, ακούγεται διαφορετικά το υλικό ζωντανά;
Στην ουσία ναι, ξεκινήσαμε να γράφουμε τύμπανα σε τρία κομμάτια με τον Jacopo Fokas στη Villa Giuseppe και για λόγους ημερομηνιών και διαθεσιμότητας συνεχίσαμε με τα υπόλοιπα στο Suono, στο στούντιο του Άλεξ. Του έχουμε πάντα εμπιστοσύνη στην διαχείριση του υλικού μας και στην αισθητική του. Η δουλειά και στους δύο χώρους ήταν πάρα πολύ καλή. Κάποια στιγμή πήρα εγώ (Δημήτρης Β.) τον μεγάλο όγκο από τις κιθάρες πάνω μου και μπήκε και ο Fogg ο νέος τότε μπασίστας μας στη μπάντα με άλλο αέρα και έγραψε πάρα πολύ ωραία μπάσα. Σε ένα βαθμό τα κομμάτια έχουν μικρές διαφορές στο live αλλά έχουμε πίστη στη δουλειά που κάναμε στο studio.
-Στο bandcamp γράφετε πως το album είναι για σκοτεινές ψυχές με λαμπερά μάτια που ψάχνουν για ελπίδα. Είναι η ελπίδα κάτι που έχει χαθεί πιστεύετε; Μπορεί η μουσική να μας βοηθήσει να την ανακτήσουμε;
Νομίζω πως η ελπίδα μπορεί να έχει κλονιστεί στα ζοφερά χρόνια που περνάμε, δεν πρόκειται όμως ποτέ να χαθεί. Όλοι έχουμε λίγο ή πολύ σκοτάδι μέσα μας, έχει σημασία πώς πάμε να το διαλύσουμε. Όλες οι τέχνες βοηθάνε σε αυτό, και στην ανάκτηση της ελπίδας, μαζί και η μουσική. Σε εμάς έχει τον πρώτο ρόλο!
-Τι σχέδια έχουν οι Honeybadger για το μέλλον; Θα ρισκάρετε κάποιες εξορμήσεις στην Ευρώπη; Που μπορούν να σας δούνε οι αναγνώστες μας ζωντανά στα κοντά;
Στο κοντινό μέλλον, Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου θα παρουσιάσουμε live τον δίσκο μας στο AN Club. Εκεί θα ήταν μια ιδανική ευκαιρία να μας δούνε όσοι έχουν τη διάθεση. Μετά, στις 22 Δεκεμβρίου θα παίξουμε με πολλές μπάντες σε ένα φιλανθρωπικό αφιέρωμα στον Ozzy πάλι στο AN, για πολύ καλό σκοπό.
Η Ευρώπη είναι κάτι που σίγουρα θα επιχειρήσουμε μέσα στο 2026, ψάχνουμε τον πιο σωστό και κατάλληλο τρόπο για εμάς για να το κάνουμε.
-Αρκετά με τη σοβαρότητα. Badger είναι ο ασβός, σωστά; Ο δικός σας ασβός σε ποιανού τη μάπα θα αμολούσε το αμυντικό του υλικού;
Στους φασίστες και στους υποκριτές! Σε αυτούς αξίζει κάθε είδους αμυντικό υλικό από έναν ασβό.
-Ποια είναι τα 3 πιο σημαντικά albums για τους Honeybadger;
Φοβερά σημαντικό είναι για την αρχή του heavy ήχου το ομώνυμο album των Black Sabbath, ως δημιουργία και ατμόσφαιρα το Dark Side of the Moon των Pink Floyd και ως δική μας επιρροή το Songs for the Deaf των Queens of the Stone Age.
-Ποιο τραγούδι θα θέλατε να έχετε γράψει εσείς και γιατί;
Δύσκολη ερώτηση με τόσα καλά τραγούδια αλλά θα πω το Man in the Box των Alice In Chains. Ανατριχιαστικά ωραίο κομμάτι.
-Σε ποιου συγκροτήματος την περιοδεία θα θέλατε να είστε opening act;
Στην περιοδεία των Metallica γιατί εκτός από θρύλοι θα ήταν και τεράστιο σχολείο.
-Και για τέλος, δυο γραμμές από τους στίχους σαν κέρασμα για τους αναγνώστες του Melody Lane.
“Into the depth of everyone’s breath there is a meaning. Keep going on, over the storm, away from the buzz” (Before The Crash)
“And I don’t care what is fair, when are we divin’ deep in The Green?” (The Green)
About the Author
