Φωτογραφίες: Έφη Γαλιατσάτου
Αν έχεις ρίξει έστω και μία διαγώνια ματιά στις αναρτήσεις μου, σίγουρα θα έχεις καταλάβει ότι γουστάρω τους Urstaat τέρμα και δεν το έχω κρύψει καθόλου. Δεν έχω και κανέναν λόγο να το κρύψω βέβαια, αφού λατρεύω να γιορτάζω την υποκειμενικότητά μου. Οπότε καταλαβαίνεις ότι αυτό δεν θα είναι ένα ακόμα live report, θα το κάνουν άλλα webzines και θα το κάνουν καλύτερα.
Η ανάγκη που έχω μετά το live του Σαββάτου είναι να υπερθεματίσω το όραμα μιας μπάντας, που δεν έχει τυφλωθεί από το θόρυβο όλων των πραγμάτων που υπάρχουν γύρω από τη μουσική και κοιτά μόνο το επίδικο, δηλαδή τον ήχο της.
Καταρχήν θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους Urstaat για την πρόσκληση να καλύψουμε το live, αλλά και για την εμπιστοσύνη που μας έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη βρεθούμε στο Piraeus Academy μαζί με τη partner in crime Έφη Γαλιατσάτου, εκτός βέβαια αν δεν με άφηνε η κόρη μου που και πάλι θα με συγχωρούσαν επειδή ξέρουν πόση αδυναμία της έχω.
Το κλίμα έξω από το venue ήταν ακραία γιορτινό. Οι αγκαλιές και τα χαμόγελα ήταν συνεχώς στο κάδρο και μπήκαμε όλοι μαζί μέσα για να ξεκινήσει η γιορτή. Τα παιδιά ανέβηκαν στη σκηνή φοβερά ορεξάτοι και αυτό μας πέρασε αυτούσιο κάτω στο κοινό. Όσο όμως περνούσε η ώρα και έχτιζαν κομμάτι-κομμάτι την εξέλιξη του ήχου τους, φάνηκε και το άλμα που έχουν κάνει στην τοποθέτησή τους.
Ενώ στην αρχή ήμουν μπροστά και απολάμβανα το heabanging και τη κακή μου φάτσα, όσο περνούσε ή ώρα είχα περισσότερο ανάγκη να μετακινηθώ στην άκρη και να κάτσω μόνος μου να απολαύσω αυτό που συνέβαινε, γιατί οι Urstaat έχουν σκοτεινιάσει εμφανέστατα τον ήχο τους συγκριτικά με το EP που είχαν βγάλει και πλέον ακουμπούν τα πιο sludge και black παρακλάδια του post metal. Οπότε καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για ένα πολύ εσωτερικό άκουσμα και θα επιμείνω σε μια ανάρτηση που είχα κάνει. Ο ήχος του “Autophagia” είναι η εσωτερική ματιά στα σκοτάδια μας και η ανάγκη να φωνάξουμε: “ΕΩΣ ΕΔΩ!”. Το live στο Piraeus Academy, θεωρώ ότι ήταν η αρχή για πολύ όμορφα πράγματα που θα δούμε από εδώ και πέρα.
Κλείνω, γιατί το γραφικόμετρό μου χτύπησε κόκκινο και περνάμε στους οικοδεσπότες της βραδιάς: “King Garcia”.
Ο κιθαρίστας της μπάντας, είχε την ατυχία να σπάσει το πόδι του και ανέβηκε στη σκηνή με αμαξίδιο. Εκεί η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν, πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν χώροι που θα έχουν πρόσβαση άνθρωποι με κινητικά προβλήματα. Κι όμως, αντί αυτό να λειτουργήσει ως εμπόδιο, έγινε αφορμή για μια επιπλέον δόση θαυμασμού προς τους King Garcia, που έδειξαν για ακόμη μια φορά πως τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο πάθος τους για τη μουσική.
Από τα πρώτα λεπτά, η ατμόσφαιρα γέμισε με τον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας: ένα κράμα παραδοσιακών πνευστών και βαλκανικών χάλκινων με σύγχρονους ρυθμούς που χτυπούν κατευθείαν στο σώμα. Είναι εντυπωσιακό πώς καταφέρνουν να φέρουν σε ισορροπία τόσο διαφορετικές ηχητικές αναφορές, δημιουργώντας κάτι που μοιάζει αυθόρμητο και ταυτόχρονα απόλυτα δεμένο.
Το κοινό αντέδρασε αμέσως. Σε κάθε φράση των πνευστών, σε κάθε groovy πέρασμα, φαινόταν πως όσοι αγαπούν τέτοιους ήχους έχουν βρει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόταση. Μια μπάντα που εξελίσσει το είδος και τολμά και δίνει χαρακτήρα σε κάθε της εμφάνιση. Οι King Garcia έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν το live σε γιορτή, δυστηχώς όμως ένα προσωπικό μου πρόβλημα με ανάγκασε να φύγω πριν τελειώσει το set τους και έχασα το κλείσιμο με το Piraeus Acedemy γεμάτο φούσκες.
Φεύγοντας από το Piraeus Academy, εκείνο που μου έμεινε ήταν η αίσθηση ότι βρέθηκα μπροστά σε δύο μπάντες που έχουν κάτι αληθινό να πουν. Οι King Garcia με το φως και την εξωστρέφειά τους, με τη ζεστή ενέργεια που έδωσαν χωρίς να λογαριάσουν καμία δυσκολία, υπενθύμισαν σε όλους μας πως η μουσική μπορεί να γίνει χώρος όπου κανείς δεν μένει πίσω.
Κι οι Urstaat που άφησαν κάτι μέσα στο σκοτάδι του καθενός μας να ανασάνει. Με τον νέο, πιο βαρύ και εσωστρεφή ήχο τους, έδειξαν ότι προχωρούν με συνέπεια και με πίστη στο όραμά τους. Είναι όμορφο να βλέπεις μια μπάντα να μεγαλώνει μπροστά σου. Όχι σε μέγεθος…αλλά σε ουσία.
About the Author
