Δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε μυαλό, λέει ένα γνωστό ποδοσφαιρικό σύνθημα και είναι το καταλληλότερο για να προλογίσει τη συνέντευξη με ένα thrash metal σχήμα που έχει σα μασκότ μια φιγούρα που αποκαλούν Necrohooligan.
Οι Mentally Defiled και συγκεκριμένα, ο πολυπράγμων frontman τους George “IronBeast”, απαντά τις ερωτήσεις του Δημήτρη Μαρσέλου πριν λάβουν μέρος στο φετινό Athens Extreme Festival 12 και 13 Δεκεμβρίου που θα λάβει χώρα στο Κύτταρο.
-Καλησπέρα! Τι νέα έχουμε από τον Νεκροχούλιγκαν; Να περιμένουμε νέο υλικό;
Καλησπέρα και από εμάς! Τα νεότερο από τον Necrohooligan είναι ότι σηκώθηκε από τον τάφο, πήρε το spiked club του και βγήκε παγανιά μετά από 7 χρόνια περίπου. Νέο υλικό προς το παρόν δεν έχουμε να περιμένουμε, αλλά το reanimation live στο φετινό Athens Extreme στις 13 του Δεκέμβρη θα είναι ένα ωραίο ορεκτικό. Τρώγοντας (thrash-άροντας έστω), έρχεται η όρεξη που λένε.
-Παρόλο που οι Mentally Defiled υπάρχουν από το 2001, δυστυχώς δεν μας έχουν προσφέρει αρκετά θρασοτεχνήματα. Τι κάνατε όλα αυτά τα χρόνια;
Ξεκινήσαμε σαν μπάντα διασκευών το 2001 και γράψαμε τα πρώτα δικά μας κομμάτια 2-3 χρόνια αργότερα. Μπήκαμε σε μια CD συλλογή (κάπου το 2005 νομίζω) του ιστορικού Ηangar studio (πλέον γνωστό ως Ignite). Ακολούθησε το ντεμπούτο Thrash Brigade το 2009, ένα split εξ Μαλαισίας το 2011, το 2ο full length Aptitude For Elimination το 2014 και το split με τους Evil Army από την Αμερική το 2018. Πέρυσι το 2024, είχαμε συμμετοχή σε μια multinational συλλογή βινυλίου με τίτλο Crossover Is Not Over – και αυτά είναι όλα και όλα τα θρασοτεχνήματα μας. Όντως δεν είχαμε τόσο μεγάλη παραγωγή, απλά πάντα επιλέγαμε την ποιότητα και όχι την ποσότητα. ΟΚ, η αλήθεια είναι πως απλώς πηγαίναμε με τη δική μας ταχύτητα (αντιστρόφως ανάλογη με την μουσική μας ταχύτητα). Λίγο κάτι στρατιωτικές/εργασιακές/οικογενειακές/πανδημιακές/μεταναστευτικές συγκυρίες, λίγο το ότι εγώ και ο Γιάννης (τύμπανα) είχαμε παράλληλα και 5-6 (τουλάχιστον) άλλα σχήματα, μας κατήσαν σε χαμηλή παραγωγή. Πάντα όμως οι MD ήταν στις βασικές full μπάντες μας, ποτέ side project.
-Παλιακό thrash metal με crossover αισθητική. Τι είναι αυτό που σας έκανε να παίξετε thrash metal και όχι “έντεχνο”;
Παρά το ότι τα παιδιά είναι πολύ καλοί και τεχνικοί παίχτες, δεν αναλωθήκαμε ποτέ στο να επιδεικνύουμε κάτι τέτοιο μέσα στις συνθέσεις μας. Δεδομένου ότι οι αρχικές διασκευές (και οι επιρροές μας) ήταν κυρίως το oldschool thrash που φλερτάρει ενίοτε με το crossover (επιβράβευση στη εμμονή να παίζουμε έτσι ήταν και το live μαζί με τους DRI το 2012 στο ΑΝ), δεν γινόταν να παράγουμε οτιδήποτε άλλο!
-Ποια είναι τα πράγματα που σας βεβηλώνουν ψυχικά στις μέρες μας; Είναι το thrash το αντίδοτο για την κατάθλιψη;
Στις ημέρες μας, που όλα είναι σε διαρκή καθίζηση – ηθικά, υλικά και πνευματικά, τα πάντα φαντάζουν βεβηλωμένα προ πολλού. Δεν νοείται να σε αφήνει αδιάφορο και αλώβητο η κατάντια μας – η εργασιακή εξαθλίωση, ο εκχυδαϊσμός των πάντων, η κοινωνική καταπίεση, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, ο άκρατος υλισμός, η οικολογική καταστροφή αλλά και όλη αυτή η εγωκεντρική κενότητα του είναι και του φαίνεσθαι. Το thrash, και γενικά η σκληρή μουσική, είναι το αντίδοτο όχι μόνο για την κατάθλιψη, αλλά και η πνευματική ώθηση για να γίνει ένα δυναμικό reset σε ότι μας καταδυναστεύει. Στην τελική μπορεί να πέσουμε, αλλά ας πέσουμε μαχόμενοι, και με Nuclear Assault στα ηχεία!
-Συμμετέχετε στο φετινό Athens Extreme Festival. Ποια μπάντα του line-up αδημονείτε να παρακολουθήσετε και ποια θα θέλατε να δείτε στο festival του 2026;
Warrant και Severe Torture, που δεν έχουμε ξαναδεί, αλλά φυσικά και Asphyx, που όσες φορές και να δούμε δεν είναι αρκετές! Τρομερό Billing και φέτος. Για του χρόνου θα ψοφάγαμε να δούμε Forbidden, Toxik, Evil Dead και Frozen Soul. Έτσι για την ποικιλία!
-Ποια 3 albums σας κάνουν ψυχικά σταθερότερους;
Hands down που λένε, τα εξής τρία: Beneath the Remains (Sepultura), Persecution Mania (Sodom), Eternal Nightmare (Vio-lence). Χωρίς αυτά θα είμασταν σε κάποιο άσυλο να τρώμε φρουτόκρεμες και να ακούμε Vicky Leandros.
-Ποιου τραγουδιού τους στίχους θα τραγουδούσατε εμμονικά όσο σας οδηγούσαν με σταυρωτό σακάκι σε κάποιο ψυχιατρείο;
Σκεπτόμενοι το πως θα αποδράσουμε και εκδικηθούμε την αιχμαλωσία μας, θα ουρλιάζαμε το “Can’t bring me down” των Suicidal Tendencies…
“You can’t bring me down! Who the hell you calling crazy? You wouldn’t know what crazy was if Charles Manson …was eating Fruit Loops on your front porch”
-Ποιο αλλόκοτο μουσικό όργανο θα θέλατε να χρησιμοποιήσετε στο επόμενο σας album;
Αν και δεν υπάρχει και πολύς χώρος για πειραματισμούς και αλλόκοτα όργανα στο είδος, θα ήταν πολύ επιβλητικό σε κάποιο intro/outro να βάζαμε ένα εκκλησιαστικό όργανο – από αυτά τα τεράστια που έχουν οι καθεδρικοί της κεντρικής Ευρώπης. Δεν το λες απαραίτητα αλλόκοτο, αλλά σίγουρα δεν κολλάει με την thrash μουσική αισθητική.
-Αν σας ζητούσαν για καλό σκοπό να διασκευάσετε ένα λαϊκό τραγούδι, ποιο θα επιλέγατε;
Δεδομένου ότι ο Γιώργος – ο ένας κιθαρίστας μας – παίζει και μπουζούκι, θα τον έπειθα να διασκευάσομε το ρεμπέτικο/λαϊκό “Τούτοι οι μπάτσοι που ’ρθαν τώρα”. Μπορεί οι στίχοι να μιλάνε για την τότε αντιπαράθεση με την αστυνομία της εποχής, μέσα στο κλίμα του υποκόσμου και της περιθωριακής ζωής των ρεμπέτηδων, αλλά είναι εξαιρετικά διαχρονικοί!
-Τι σχέδια υπάρχουν για το μέλλον πέραν της αγρανάπαυσης;
Δεν υπάρχουν άμεσα και σαφή σχέδια για τους MD. Πάντα πηγαίναμε χαλαρά με τους δικούς μας ρυθμούς και δεν θα αλλάξει κάτι τέτοιο ποτέ – είναι αργά εξάλλου για κάτι τέτοιο. Ελπίζουμε το φετινό ΑΕ να είναι η αφορμή να επιστρέψουμε και πάλι όμως δυναμικά και ενεργά (κυρίως δισκογραφικά) στην δράση και πάλι!
-Ως γνωστόν, το thrash metal σε μεγάλο ποσοστό παίζεται κόντρα στην κοινωνική αδικία. Θεωρείτε πως είναι σημαντικό ένα συγκρότημα να έχει εμφανή στάση υπέρ του αδικημένου;
Ένα οποιοδήποτε (metal/σκληρό) συγκρότημα δεν οφείλει να έχει σαφή κοινωνικοπολιτική τοποθέτηση. Όχι όμως και ένα thrash metal σχήμα. Εκτός και εάν θέλεις να το παίξεις εκ του ασφαλούς για να μην χαρακτηριστείς και χάσεις τους απολιτίκ/shady πιθανούς ακροατές σου. (Not a thrash stand though). Το συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα είναι το “punk” του Metal, και οφείλει να είναι (αντ)επίθεση και σπίθα για ανάφλεξη ενάντια σε κάθε κοινωνική αδικία. Για εμάς κάτι τέτοιο ήταν βασική προϋπόθεση, όχι μόνο για την στιχουργική αλλά και για την ίδια την ύπαρξη μας.
-Για να μην μακρυγορούμε, με λίγους στίχους σας προσκαλέστε τους αναγνώστες μας στο μακελειό του Athens Extreme Festival.
Θα έρθετε, θα χορέψετε, θα πιείτε και θα ξεφαντώσετε σαν Mosh Pit Maniacs, όπως εξάλλου λέει και το ομώνυμο τραγούδι: “Bruising and bleeding, he doesn’t give a shit, cause in his moshing pit, there’s none to compete. But now the mosh is over, it’s time to drink at last – the hellhole bar awaits to end the moshing blast…”
About the Author
