Φωτό: Κωνσταντίνος Σαλασίδης
Το Κύτταρο ήταν από νωρίς κατάμεστο αρχικά εξωτερικά και στη συνέχεια εσωτερικά, σε ένα αυθεντικό sold out που έδινε ήδη τον τόνο της βραδιάς. Παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, ο κόσμος ανταποκρίθηκε δυναμικά στο κάλεσμα, ουρές με χαμόγελα, αδιάβροχα, πηγαδάκια στα στενά και μια ατμόσφαιρα που έβραζε πριν καν ανοίξουν οι πόρτες. Ίσως τελικά αυτές οι “αντιξοότητες” να έπαιξαν τον ρόλο τους στο να δημιουργηθεί η ιδανική συνθήκη, μια συλλογική διάθεση αναμονής, προσμονής και ενέργειας που έγινε το υπόστρωμα για όσα θα ακολουθούσαν.
Η καθυστέρηση στην έναρξη, που στην αρχή φάνηκε σαν αναπόφευκτη ενόχληση, στο τέλος αποδείχθηκε σωτήρια, διότι η ακραία χαλαζόπτωση που χτύπησε την περιοχή πέρασε εν αγνοία όσων βρισκόμασταν ήδη μέσα.
Όταν τελικά άναψαν τα φώτα, ο Frank και οι Σαλταδόροι ξεκίνησαν τη βραδιά σαν ένα μικρό, αυτοδιαχειριζόμενο τσίρκο της πόλης. Ένα rock ’n’ roll circus με punk αισθητική, ska εξάρσεις, θεατρικότητα και συνεχή κίνηση στη σκηνή, ένας θίασος που έμοιαζε να δρα πάνω στη γραμμή μεταξύ συναυλίας και performance.
Το σετ τους ήταν πυκνό, ευθύβολο, γεμάτο κοινωνικά και ταξικά μηνύματα. Η μπάντα λειτούργησε σαν ηχητικό μονοπάτι αντίστασης, με τον κόσμο να συμμετέχει, να φωνάζει συνθήματα, να γελάει, να χορεύει, να σηκώνει γροθιές και ρυθμό. Περίπου πενήντα λεπτά απόλυτης διασκέδασης, αλλά και ουσίας, με ένα set που έκανε αυτό ακριβώς που χρειάζεται ένα καλό opening act, ζέστανε, ξεσήκωσε, προετοίμασε.
Η είσοδος των New Model Army είχε κάτι τελετουργικό. Στο κέντρο, ο Justin Sullivan, παραμένοντας εμβληματικός, αγέρωχος, ένας γνήσιος punk απόκληρος, από τους τελευταίους μιας γενιάς που άλλαξε τον κόσμο με το πάθος, το ήθος και τη φωνή της. Και μόνο η παρουσία του έμοιαζε να μαζεύει γύρω του τις “φυλές” της πόλης, από goths, punks, new wavers, rockabillies, και classic rockers κάθε σχολής και κάθε ηλικίας, με ένα κοινό 20 έως 60 που έμοιαζε, για μια νύχτα, ένα ενιαίο σώμα.
Δεν μας χρωστούσαν τίποτα. Αντίθετα, εμείς χρωστάμε πολλά σε αυτούς. Κι όμως, υπήρχε κι εκείνη η εκκρεμότητα, από την περσινή αναβληθείσα εμφάνιση.
Την παρασκευή το βράδυ λοιπόν, την ξεπλήρωσαν με το παραπάνω.
Το σετ ήταν εορταστικό θα έλεγα , ισορροπώντας ανάμεσα στις ακουστικές, λυρικές στιγμές του Sullivan και στις πιο ηλεκτρικές εξάρσεις που χτίζουν εκείνο το μοναδικό τους μυσταγωγικό συναίσθημα. Ο Justin, με χιούμορ, καυστικότητα και μια ανεπιτήδευτη ανθρωπιά, γέμιζε τα κενά μεταξύ των κομματιών με μικρές ιστορίες, σπόντες, φιλοσοφικές νύξεις, ως ένας storyteller που γνωρίζει πως να κρατάει την προσοχή χωρίς να την απαιτεί.
Οι τρεις μουσικοί που τον πλαισιώνουν λειτουργούν σαν προέκταση του οράματός του, και εμφανίστηκαν ακριβείς, αφοσιωμένοι, με μια οργανική συνοχή που κουβαλά δεκαετίες ιδεών και ανησυχιών.
Κι έτσι, μέσα από punk, post-punk και new wave αρμούς, η μπάντα μάς οδήγησε σε μια σχεδόν ψυχεδελική κατάσταση. Ένα ταξίδι σε 40 χρόνια μουσικής κληρονομιάς, από τις πιο οργισμένες στιγμές μέχρι τις πιο εσωστρεφείς, πάντα με εκείνη τη χαρακτηριστική ένταση που κάνει τους New Model Army μια από τις πιο επιδραστικές μπάντες του κόσμου.
Η βραδιά στο Κύτταρο ήταν μια υπενθύμιση ότι η μουσική εξακολουθεί να μπορεί να δημιουργεί κοινότητες, να φτιάχνει φυλές, να ενώνει ανθρώπους που μοιράζονται κάτι άρρητο, μια σπίθα, μια ιδέα, μια στάση απέναντι στον κόσμο.
Και την Παρασκευή, αυτή η σπίθα άναψε για τα καλά και όσοι δώσαμε το παρόν νιώσαμε τη ζεστασιά αυτής.
About the Author
