Οι Μουσαφίρηδες είναι μια στήλη για όλους αυτούς που επιμένουν να δημιουργούν στα υπόγεια. Δεν μας κάλεσες, αλλά εμείς θα σου φορτωθούμε!
Η στήλη αυτή ήταν ιδέα του αδερφού μας Μαρσέλου, αλλά η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε γεωγραφικά να μετακομίσει μακριά μας. Όμως το σπίτι που φτιάξαμε μας έχει κρατήσει πιο κοντά από ποτέ και το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να του αφιερώσουμε αυτή την επίσκεψη.
H 7η επίσκεψη των Μουσαφίρηδων έγινε στους Black Knot. Οι Black Knot είναι η οργανική συνέχεια των Adolf Plays the Jazz και η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη στιγμή που έπεσε η ιδέα για αυτή τη στήλη, το όνομά τους φιγουράριζε συνεχώς ψηλά στη λίστα των συγκροτημάτων που θέλουμε να επισκεφτούμε.
Η απάντηση στο γιατί είναι πολύ απλή. Όταν όλοι μας ψαχνόμασταν για το που θα κάτσει η μπίλια του ήχου μας οι Adolf ήδη πειραματίζονταν με όλους τους ήχους και τις σκηνές της εποχής. Όταν βάζαμε στεγανά και γινόμασταν ορθόδοξοι της αντικουλτούρας, οι Adolf βρίσκονταν έξω από live και μοίραζαν χέρι με χέρι το υλικό τους.
Οπότε, ένα απόγευμα με μια σακούλα γεμάτη μπύρες (μουσαφίρηδες με άδεια χέρια είναι ντροπή) βρεθήκαμε στο Zero Gravity Studios στην Ακαδημία Πλάτωνος μαζί με την partner in crime φωτογράφο Έφη Γαλιατσάτου.
Στην αρχή κάθε γνωριμίας υπάρχει αμηχανία. Πως μπορεί να σπάσει αυτή η αμηχανία; Με καλή μουσική. Οπότε κατευθείαν στο ψητό και μπήκαμε στη πρόβα των Black Knot. Τι καλύτερο απ’ το να βρεθείς στον χώρο που δημιουργούν και να απολαύσεις σε ένα υποτυπώδες incognito session, μουσική που έχει μονοπωλήσει στα ακουστικά σου, αλλά και έχεις χαθεί σε αυτήν…υπέροχα μόνος σε σκοτεινά υπόγεια.
Μόλις τελείωσε η πρόβα, βγήκαμε στο σαλονοκουζινάκι και πάτησα το άχαρο αλλά χρήσιμο “record button”.
Τσουγκρίσαμε και αρχίσαμε τη κουβέντα μας.
Όπως σχεδόν σε κάθε μουσαφιρέϊκο πήραμε τα πράγματα από πολύ αρχή. Οι Black Knot με το όνομα Adolf Plays The Jazz, μας συστήθηκαν το 2005 με το EP: “cognac or brandy”. Αυτό που ήθελα να συζητήσω μαζί του ήταν πως μια μπάντα εκείνη την εποχή, δημιουργήθηκε και αποφάσισε να διανέμει τη μουσική της δωρεάν.
Βασίλης (κιθάρα): Κοίτα… η φάση μας ξεκίνησε αρκετά πιο νωρίς. Γυρω στο 1998. Είχα τα πρώτα ακούσματα post rock και άρχισα να δοκιμάζω μόνος μου πράγματα. Μετά βρέθηκε ένας φίλος που φτιάξαμε μαζί μια ταινία μικρού μήκους, το οποίο ήταν και το πρώτο πράγμα που κυκλοφόρησε σαν Adolf Plays The Jazz. Το όνομα υπήρχε από πιο πριν, αλλά σε αυτή την ταινία ήταν η πρώτη φορά που το χρησιμοποιήσαμε.
Αυτό το σχήμα δεν προχώρησε για πολύ γιατί απλά βρισκόμασταν και τζαμάραμε, εμένα όμως μου άρεσε η ιδέα της δισκογραφίας και κυκλοφορήσαμε κάποια πράγματα, μεχρι που ήρθε το 2005 και κυκλοφορήσαμε το πρώτο μας EP (σ.σ. cognac or brandy) και το 2006 το πρώτο μας album (σ.σ. art brokolo).
Εκει αποφασίσαμε ότι η μουσική μας θα διανέμεται δωρεάν. Η λογική ήταν να πηγαίνουμε μετά το τέλος συναυλιών και να μοιράζουμε το υλικό μας.
Βαγγέλης (MelodyLane): Ειχα πάρει κι εγώ ένα μετά από συναυλία
Βασίλης: Εγω θα στο είχα δώσει (γέλια). Αυτό κράτησε κάποιο καιρό μέχρι το 2008 που μας πρότειναν να παίξουμε σε κάποια live αλλά δεν μπορούσαμε γιατί δεν είχαμε μπάντα. Έτσι αρχίζουν και μπαίνουν διάφορα άτομα στους Adolf. Μέχρι τελικά να πάρει μια μορφή, έχουμε φτάσει το 2009 κι εκεί κάναμε το πρώτο μας live κάνοντας support στους Caspian στο An Club. Εκεί, μια δεκαετία μετά τη δημιουργία μας , έρχεται και ο Νίκος (σ.σ ο δεύτερος κιθαρίστας) και αρχίζουμε να μοιραζόμαστε το γράψιμο των κομματιών. Από εκεί και πέρα κυκλοφορούμε δίσκους το 2009 και το 2012 και το 2015 το Tinder. Εκείνη την περίοδο κάναμε πάρα πολλά live.
Βαγγέλης (MelodyLane): Σχεδόν residents στο Six Dogs.
Βασίλης: Ναι πριν ανακαλύψουμε ότι ιδιοκτήτης ήταν δεξιόστροφος και έκανε συμμαχίες με τον Μπακογιάννη. Ναι παίξαμε αρκετά στο Six Dogs και είχαμε παίξει και στο Zero. Εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει ήδη να αλλάξει ο ήχος μας, με έμφαση σε Mogwai αλλά και Godspeed. Αρχίσαμε να γινόμαστε πιο θορυβώδεις, βάζοντας την επιρροή των Swans και τα live μας εκείνη την εποχή παρά ήταν δυνατά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι στο live μας με τους Sleepmakeswaves ο κόσμος ήταν έντρομος από κάτω.
To live στο οποίο αναφέρεται ο Βασίλης, έγινε την Άνοιξη του 2015 και για πολύ καιρό μνημονευόταν ως χαρακτηριστικό παράδειγμα live που μπορεί να σε διαλύσει. Θυμάμαι τότε πολύ κόσμο να γκρινιάζει, να δυσφορεί, να γράφει σε webzines ότι είχαν βουητό στα αυτιά για δύο μέρες, αλλά όσοι παρακολουθούσαμε του Adolf από κοντά, καταλάβαμε ότι ακριβώς αυτό ήθελαν να πετύχουν . Ξέρεις…η τέχνη προκαλεί συναισθήματα και δεν είναι πάντα ευχάριστα.
Στις συνεντεύξεις που έδιναν εκείνη την εποχή οι Adolf Plays The Jazz, είχα βαρεθεί να διαβάζω την ερώτηση: “Το όνομα έχει σχέση με τον Χίτλερ; Τι σημαίνει;”. Μα πραγματικά…δεν βρέθηκε ένας να διαβάσει προηγούμενες συνεντεύξεις τους; Οπότε όπως καταλαβαίνεις δεν συζητήσαμε για τη προέλευση του ονόματος των Adolf.
Ήθελα όμως να μείνουμε σε εκείνη την εποχή. Λίγο μετά το 2010-11 δηλαδή. Μου έκανε φοβερή εντύπωση ότι σαν μπάντα δήλωναν σε συνεντεύξεις ότι κομμάτι των Adolf είναι ακόμα και αυτός που θα φέρει ένα κασετοφωνάκι στην πρόβα, την ίδια στιγμή έλεγαν ότι δεν είναι κολεκτίβα. Επίσης, ενώ έδιναν τη μουσική τους δωρεάν με άποψη, έπαιζαν σε μαγαζιά. Την ίδια στιγμή που έκαναν πράγματα με τους Since Time που ήταν σε δισκογραφική, γούσταραν και τους Incognita Sperans. Που ήταν τοποθετημένοι οι Adolf Plays The Jazz;
Με το που τελείωσα την ερώτησή μου επικράτησε η απόλυτη σιωπή και μετά γέλια. Εκεί κατάλαβα ότι η κουβέντα θα αρχίσει να έχει πολύ ενδιαφέρον.
Βασίλης: Δεν αισθανόμασταν την ανάγκη να ανήκουμε κάπου και αυτό συμβαίνει ακόμα και σήμερα και το εννοώ συνολικά. Και στο πως στεκόμαστε στο DIY, το οποίο είναι λίγο ακραίο στην Ελλάδα το πως το λειτουργούμε, αλλά και το πως βλέπαμε τη μουσική μας. Δεν θέλαμε να ανήκουμε σε μια σκηνή.
Λέγαμε post rock αλλά οι επιρροές μας ήταν Sonic Youth. Για εμάς αυτό είναι πιο post rock από το να παίζουμε σαν τους Μono, μελωδία – ξέσπασμα – μελωδία – ξέσπασμα. Όσο αφορά το DIY, για εμάς ήταν αδιαπραγμάτευτο ότι η μουσική μας θα είναι δωρεάν. Δεν χρειαζόμασταν καμία εταιρεία να αναλάβει τη διανομή της μουσικής μας, οπότε δεν μπαίναμε σε αυτή τη λογική.
Τότε βέβαια δεν υπήρχε η οικονομική ανάγκη για να βγει ένας δίσκος. Βγάζαμε μόνοι μας τα CD μας, τα δίναμε 3-5 ευρώ και δεν θεωρούσαμε ότι ήταν απαραίτητο να πούμε ότι ανήκουμε στη σκηνή του DIY, ούτε να πούμε ότι δεν παίζουμε με μπάντες που παίζουν σε μαγαζιά.
Αχιλλέας (μπάσο). Για εμένα υπάρχει μία απόφαση που παίρνει κάποιος στη ζωή του. Αν θες να φτιάξεις μουσική ή όχι. Το αν θα είναι DIY ή όχι είναι ένα ερώτημα που δεν έχω κάνει, γιατί δεν έχω λύσει όλα μου τα δημιουργικά προβλήματα, από την άλλη συμφωνώ ότι η μουσική πρέπει να τη δίνεις παντού, ωστόσο αν υπάρχει φυσική μορφή έχει κάποιο κόστος.
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να είναι κομβικό το ερώτημα αν θα κόψω τα βινύλιά μου μόνος μου ή θα τα κόψει μια μικρή εταιρεία και θα βγάλει κάποιο λίγο κέρδος. Εκτός αν υπάρχει μια παράλληλη αγορά που αυτό το βάζει σαν όρο και μετά μπαίνεις σε αυτήν την αγορά και μπορείς να πουλάς εκεί.
Βασίλης: Διάβασα μια συνέντευξη για τους The Ex που είδαμε και μαζί. Είναι μια μπάντα φοβερά πολιτικοποιημένη και έλεγαν ότι στο τέλος της δεκαετίας ’80 που άφησαν το punk και άρχισαν να πειραματίζονται, πήγαν στην Αιθιοπία. Έλεγαν λοιπόν ότι πήγανε στην Αιθιοπία και έκαναν αυτά τα φοβερά και πειραματικά πράγματα με επιχορήγηση του κράτους. Αν το πεις αυτό εδώ πέρα, μπορεί να σε κρεμάσουν ή και να φύγει από την μπάντα κανένας (γέλια).
Ξέρεις κάτι…έμεινα σε αυτή την περίοδο λίγο προβοκατόρικα. Εκεί λίγο μετα το 2010-11, είχαμε ένα κόλλημα ότι πρέπει να ορίσουμε τα πάντα. Όλα έπρεπε να έχουν έναν ορισμό συγκεκριμένο και γουστάραμε και τα δίπολα.
Πάνος (drums) : Υπάρχουν πολλές μπάντες που πέρασαν από τις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους με το λογική ότι “Εμείς παίζουμε μόνο εδώ” και μετά άλλαξαν στάση
Αχιλλέας: Δυστυχώς όλα πρέπει να δένουν σε μία κοσμοθεωρία που όλα είναι μαύρα ή όλα είναι άσπρα και πρέπει να στηρίζεις ή το ένα ή το άλλο. Στη ζωή υπάρχει και το γκρί όμως. Τι να κάνουμε…
Άγγελος (σαξόφωνο): Με πειράζει που αυτοί που καταδικάζουν αυτούς που επενδύουν στον ήχο τους, μεγάλωσαν από μεγάλα group που ήταν επαγγελματίες. Βλέπε Sonic Youth.
Βασίλης: Έχουμε κόκκινες γραμμές και αυτό είναι πολιτική στάση. Είμαστε αδιαπραγμάτευτα πολιτικοποιημένοι αλλά δεν σημαίνει ότι μπαίνουμε στο μανιχαϊστικό κόλπο που λέει ότι υπάρχει μόνο άσπρο ή μαύρο. Είμαστε γκρι και όλα τα χρώματα που υπάρχουν.
Προσπαθούμε να έχουμε τη χαμηλότερη τιμή εισιτηρίου. Τη χαμηλότερη τιμή στο δίσκο μας αν γίνεται να είναι ελεύθερη συνεισφορά. Δεν περιμένουμε να βγάλουμε χρήματα από αυτά που ξοδεύουμε εδώ, στην πρόβα. Ή αυτά που θα ξοδέψουμε για τον εξοπλισμό μας.
Ακριβώς στο χρονικό σημείο που συζητούσαμε για ώρα, λίγο μετά το 2010, είδαμε τον πιο σκληρό ήχο και ειδικότερα το stoner να παίρνει πολύ σημαντικό hype στην ελληνική σκηνή. Επηρέασε τον ήχο τους το κλίμα που υπήρχε;
Βασίλης: Ποτέ δεν μας ένοιαζε τι έπαιζαν οι άλλοι. Οι επιρροές μας είναι ακραία ετερόκλητες. Από τον Πάνο (drums) που ακούει Elder μέχρι και τον Άγγελο που παίζει σαξόφωνο λες και είμαστε σε γερμανική τσόντα (γέλια).
Την εποχή που αναφέρεις το post-rock άρχισε να μεταβάλλεται σε post metal. Δηλαδή αρχίζει να μπαίνει πιο ζεστά το κομμάτι του metal. Όλα τα σχήματα που είχαμε αυτόν τον ήχο είχαμε κάνει κι ένα festival στο Six Dogs, το Jamboree.
Αχιλλέας: (Παίρνοντας πονηρό ύφος) Όλοι εσείς οι μικροί (γέλια)
Ο Αχιλλέας είναι σε πολλά σχήματα αυτή τη στιγμή. Παίζει κιθάρα, μπάσο, κάνει φωνητικά, παίζει synth, οτιδήποτε εκφράζει το καλλιτεχνικό του όραμα. Μάλιστα σε κάποια φάση της κουβέντας είπε χαρακτηριστικά: “Μέχρι να πεθάνω θα φτιάξω όση περισσότερη μουσική μπορώ”.
Ωστόσο, ήταν σε μία μπάντα που έχει επηρεάσει πάρα πολύ τον πιο post ήχο και είναι από τις πολύ αγαπημένες μου, τους 2 By Bukowski. Οι 2 By Bukowski στις αρχές του 2000 έβγαλαν μια σειρά από καταπληκτικούς δίσκους με προσωπικό αγαπημένο το “ Tech Thrash (Marvels And Strange Terrors) ”.
Βέβαια, δεν μπορώ να παραβλέψω ότι μετά από ένα μεγάλο κενό, έβγαλαν το 2020 ο αριστουργηματικό: “Her Kind Fight Everything”.
Ακόμα και όταν το ελληνόφωνο rock ανέβαινε, οι Adolf είδαν ότι δεν τους ταίριαζε ο ελληνικός στίχος, παρά το γεγονός ότι εκφράζονται καλύτερα στα ελληνικά από ό,τι μας είπαν. Εδώ όμως η φαντασία τους οργίασε και δήλωσαν ότι θα τους ενδιέφερε μια διασκευή της “Παξιμαδοκλέφτρας” με ακραίο θόρυβο στους ενισχυτές, αλλά το σαξόφωνο θα συνεχίζει να παίζει μελωδίες γερμανικής τσόντας.
Στη συνέχεια οι Adolf Plays The Jazz μπήκαν σε μία μεγάλη περίοδο παύσης. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι μεσολάβησαν και τα χρόνια της καραντίνας.
Τελικά η μπάντα επέστρεψε και αποφάσισε να κλείσει τον κύκλο των Adolf Plays The Jazz και να ανοίξει το κεφάλαιο Black Knot. Να σου πω την αλήθεια, όταν το έμαθα ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι βαρέθηκαν να τους ρωτάνε για το όνομα και αποφάσισαν να το αλλάξουν και να ξεφύγουν μια και καλή από τη λούπα της προέλευσης, αλλά η μπάντα αποφάσισε να εξελιχτεί σε κάτι άλλο ηχητικά, επίσης ένιωσαν ότι οι Adolf Plays The Jazz έκλεισαν τον κύκλο τους. Γιατί όμως Black Knot;
Βασίλης: Το Black Knot είναι μια ασθενεία των δέντρων. Είναι σχεδόν σαν τους όγκους που έχουν οι άνθρωποι. Ξεκινάει και αρχίζει το δέντρο να βγάζει κάτι σαν κόμπους και αυτό σιγά σιγά αρχίζει και το τρώει όλο. Είναι κάτι το οποίο ξεκινάει αργά- αργά και εξαπλώνεται.
Κάπως έτσι δηλαδή έχουμε στο μυαλό μας την αίσθηση του τι κάνει αυτή η μπάντα . Δεν θέλουμε να πλατειάζει σαν το post rock αλλά να σε πνίγει. Όταν άκουγα ότι ο Gira των Swans έκλεινε τα air condition και έβαζε τέρμα τους ενισχυτές για να υποφέρει το κοινό και να τους βάλει σε μία τελετουργία η μουσική, μου άρεσε σαν ιδέα.
Οι Black Knot ουσιαστικά άφησαν το album να φύγει ελεύθερο χωρίς promo και χωρίς ανακοινώσεις. Απλά το είδαμε να έρχεται στο feed μας.
Βασίλης: Αυτό που βγάλαμε δεν είναι album, αλλά η ανάγκη μας να συστηθούμε. Ο άλλος μπορεί να σε πετύχει σε live, αλλά θέλει να έχει κάτι να ακούσει σπίτι. Έτσι έχω μάθει. Το live να πηγαίνει πιο μακριά αυτό που έχω ακούσει σπίτι.
Στην αρχή το εξώφυλλο που είχαν ήταν μαύρο με μια κλειδαριά στη γωνία και στη συνέχεια το άλλαξαν σε μια μαυροκόκκινη φιγούρα που φοράει αντιασφυξιογόνα μάσκα. Προσωπικά μου έβγαλε μια αντιβία. Δεν είναι βίαιο, αλλά στέκεται απέναντι στη βία των καιρών που ζούμε. Η Νεφέλη (φωνητικά) που έφτιαξε το εξώφυλλο απάντησε κάτι που δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι από εκείνη την μέρα..
Νεφέλη: Πολύ πιθανό να είναι αυτό που σου έβγαλε, ωστόσο είμαι της άποψης ότι η τέχνη αποτυπώνει τη στιγμή και νοηματοδοτείται μετά.
Με διέλυσε αυτή η άποψη. Σε λίγες λέξεις κρύβει την πεμπτουσία της τέχνης. Ο δημιουργός φτιάχνει κάτι και μετά ανάλογα με το που τοποθετείται το δημιούργημα ή ποια είναι η συναισθηματική κατάσταση του αποδέκτη, τότε νοηματοδοτείται και αρχίζει να ταξιδεύει.
Ειπώθηκαν κι άλλα πολλά, αλλά προτιμούμε να μείνουν μεταξύ μας. Έτσι για να τροφοδοτούν ένα συνωμοτικό χαμόγελο όταν βρισκόμαστε. Κράτα μόνο ότι οι Black Knot ετοιμάζουν album…
Και κάπως έτσι, φύγαμε από το Zero Gravity κουβαλώντας μια σιωπηλή βεβαιότητα ότι οι Black Knot δεν είναι απλά μια μπάντα που γράφει μουσική στα υπόγεια, αλλά μια δύναμη που μεταμορφώνει τον χώρο, τον χρόνο και όσους έχουν την τύχη να σταθούν απέναντί της.
Είναι από τις λίγες μπάντες που δεν φοβήθηκαν ποτέ να αλλάξουν ενώ δεν είναι χαμαιλέοντες, να πειραματιστούν, να αμφισβητήσουν, να αφήσουν πίσω όσα τους καθόρισαν και να γεννηθούν ξανά, για να πουν την αλήθεια τους όπως μόνο αυτοί μπορούν.
Τρυφερά, απόλυτα, με θόρυβο. Αν η τέχνη τους μοιάζει με εκείνο το δέντρο που παλεύει με τους κόμπους του, είναι γιατί μέσα από κάθε πληγή, κάθε θόρυβο, κάθε έκρηξη και κάθε ψίθυρο, βρίσκεται μια καρδιά που πάλλεται με τιμιότητα και αφοσίωση. Οι Black Knot μας θύμισαν ότι η μουσική δεν είναι προϊόν αλλά πράξη αντίστασης, τελετουργία, παρηγοριά, τρόπος να σταθείς όρθιος όταν όλα γύρω σου καταρρέουν.
Και γι’ αυτό, όσο υπάρχουν τέτοια συγκροτήματα, θα συνεχίζουμε να κατεβαίνουμε στα υπόγεια, γιατί εκεί χτυπάει ο πιο αληθινός, ο πιο ανθρώπινος, ο πιο όμορφος παλμός αυτής της σκηνής. Επιτρεψέ μου να κλείσω με το αγαπημένο μου κομμάτι…
About the Author
