Είδος: Thrash Metal
Δισκογραφική: Ανεξάρτητη Κυκλοφορία
Ημ.Κυκλοφορίας: 4 Απριλίου 2025
Το ομότιτλο ντεμπούτο των Panic Alarm είναι ένας δίσκος που δεν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από φτιασιδώματα. Από το πρώτο riff γίνεται ξεκάθαρο ότι η μπάντα έχει αποφασίσει να κινηθεί με το πόδι κολλημένο στο γκάζι, με γρήγορο, ωμό, και φορτισμένο thrash, με έντονες δόσεις punk και ένα groove που σε στιγμές κάνει το σώμα να αντιδρά πριν καν το συνειδητοποιήσεις.
Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο δεν είναι οι αναφορές στο παρελθόν, διότι υπάρχουν και μάλιστα έντονες, θυμίζοντας την αμερικανική σκηνή των late 80s, αλλά η επιμονή της μπάντας να δώσει όλα αυτά με μια νεανική αυτοπεποίθηση και μια σχεδόν live ενέργεια. Είναι σαν ολόκληρος ο δίσκος να έχει συλληφθεί σε κίνηση, με τα κομμάτια να χτίζονται γύρω από την αδρεναλίνη της πρόβας και την αμεσότητα της σκηνής.
Τα φωνητικά, άλλοτε σε επιθετική κραυγή και άλλοτε ρυθμικά, με λεκτικές “εκρήξεις” που θυμίζουν την επιρροή του nu-metal, δίνουν χαρακτήρα στις συνθέσεις. Δεν επιδιώκουν τεχνική τελειότητα παρά αντιθέτως, λειτουργούν ως ο φορέας ενός εσωτερικού άγχους που ταιριάζει απόλυτα στη θεματική του δίσκου, αναφορικά με φόβο, σύγχυση, παρορμητικότητα, σύγκρουση με τον ίδιο τον εαυτό.
Οι κιθάρες είναι το άλλο μεγάλο ατού. Δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με δεξιοτεχνίες, δουλεύουν σφιχτά, με riff που χτυπάνε κατευθείαν εκεί που πρέπει. Υπάρχει αυτή η χαρακτηριστική “αιχμηρή” υφή που συναντάς σε μπάντες που δεν θέλουν να μοιάσουν σε καμία σχολή, παρότι ανήκουν ξεκάθαρα στον κόσμο του thrash, αφήνουν αρκετό χώρο για να περάσουν πιο μοντέρνες επιρροές.
Το rhythm section ακολουθεί πιστά τη φιλοσοφία “καμία ανάσα”. Τα τύμπανα είναι ασταμάτητα, χωρίς να γίνονται μονότονα, και το μπάσο κρατά όλη την ένταση σε σταθερή τροχιά. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος που δεν καταπονεί τον ακροατή, αλλά τον τραβά προς τα μπροστά, κάτι που λίγες νέες μπάντες καταφέρνουν.
Παρά τα παραπάνω, ο δίσκος δεν είναι τέλειος. Σε ορισμένα σημεία, η ορμητικότητα επισκιάζει τη διαφοροποίηση μεταξύ των τραγουδιών. Η συνοχή είναι εκεί, αλλά κάποιες φωνητικές ή ρυθμικές ιδέες θα μπορούσαν να απογειωθούν περισσότερο, ώστε κάθε κομμάτι να έχει πιο ξεκάθαρη προσωπικότητα. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι μιλάμε για μια μπάντα η οποία χτίζει τώρα τη δική της ταυτότητα, και αυτό, στο πλαίσιο ενός ντεμπούτου λειτουργεί ως αρετή, όχι αδυναμία.
Παρόλα αυτά, όταν ο δίσκος πιάνει κορυφή, το κάνει με τρόπο που δύσκολα ξεχνάς: θέματα όπως η εσωτερική πάλη, ο φόβος και η αγωνία αποτυπώνονται με ειλικρίνεια, χωρίς γραφικότητες, και η μουσική τους ενισχύει το ψυχολογικό φορτίο αντί να το καπελώνει. Αυτή η αυτογνωσία είναι σπάνια σε πρώτο δίσκο.
Εν τέλη , το “Panic Alarm” είναι ένα ντεμπούτο που δείχνει ομάδα με ξεκάθαρη στόχευση, ενέργεια και αυθεντικότητα. Κι αν η μπάντα εξελίξει λίγο περισσότερο τη δομή και τη διαφοροποίηση στο επόμενο βήμα, μιλάμε για ένα όνομα που έχει σοβαρές πιθανότητες να αφήσει πραγματικό αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική heavy σκηνή, και όχι μόνο.
Facebook: https://www.facebook.com/share/1BSrSFr1Tc/?mibextid=wwXIfr
Bandcamp: https://panicalarm.bandcamp.com/album/panic-alarm
About the Author
