Σταθερά κατά τη διάρκεια της ιστορίας της σύγχρονης μουσικής, σε κάθε εποχή υπάρχει μια μπάντα που αδιαφορεί για τις νόρμες ενός είδους, το παίρνει, το αποδομεί και τελικά δεν καταφέρνει να δημιουργήσει σχολή, γιατί απλά δημιούργησε ένα μουσικό άβατο. Μία από αυτές τις μπάντες είναι οι Samael, οι οποίοι προσέγγισαν το black metal ως ένα ανοιχτό εργαστήριο πειραματισμού, ενσωματώνοντας industrial αισθητική χωρίς να χάσουν τον βλάσφημο και μυστικιστικό χαρακτήρα του είδους. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις δεν γινόταν να μη βρεθούμε στο live τους στην Αθήνα, πόσο μάλιστα όταν support ήταν μια πολύ αγαπημένη μου μπάντα, οι DreamLongDead.
Οι DreamLongDead ανεβηκαν στη σκηνή και χωρίς περιττές εισαγωγές, μας έβαλαν αμέσως στον εσωστρεφή, σκοτεινό και γεμάτο απόγνωση ήχο τους. Δεν ξέρω αν το είχαν κανονίσει ή αν έτυχε λόγο της θέσης τους στη σκηνή (ήταν μπροστά από τον εξοπλισμό των Samael), αλλά τα έντονα φώτα στη πλάτη τους και οι γενναίες δόσεις καπνού σε όλη τη διάρκεια τους set τους, μας έβγαζε μόνο τις φιγούρες τους σαν κομμάτι ενός αρχαίου μυστικιστικού τελετουργικού.
Πέρα από τον ήχο που έχω συντονιστεί φοβερά, αυτό που γουστάρω στους DreamLongDead είναι ότι ενώ βρίσκονται πολλά χρόνια στη σκηνή και σαν μπάντα και σαν μονάδες, όταν ανεβαίνουν στη σκηνή είναι σαν να κάνουν πρόβα στο studio τους και δεν τους ενδιαφέρει να δείξουν κάτι που δεν είναι.
Αυτό που παίρνω εγώ σαν θεατής αλλά και fan, είναι ότι οι DreamLongDead είναι μια παρέα μουσικών που ανεβαίνει στη σκηνή για να περάσει καλά με αυτό που κάνει. Να λατρέψουν το doom, να πειραματιστούν με το death και να κλείσουν τα μάτια με ατμόσφαιρες. Οι DreamLongDead είναι μια μπάντα που σπάνια χάνω live τους και την Παρασκευή μου απέδειξαν ακόμα μια φορά γιατί.
H συνέχεια άνηκε στους οικοδεσπότες της βραδιάς Samael. Στο πίσω μέρος της σκηνής αντί να δούμε ένα drum kit, είδαμε ένα πολύ minimal rack από synths και στα δεξιά του ελάχιστά κρουστά. Ακόμα και με το setup, οι Samael μου έδειξαν ότι δεν έχω μπροστά μου μια “συμβατική” black metal μπάντα.
Ο Vorphalack (τραγουδιστής και κιθαρίστας) ευθυτενής και με ένα πολύ φαρδύ παντελόνι, μου θύμισε τον Nergal, βέβαια αν κρίνουμε από την ιστορικότητα της μπάντα, αν κάποιος θα μπορούσε να “δανειστεί” στυλ είναι ο Nergal και όχι Vorphalack. Η φιγούρα του Vorphalack, ήταν πληθωρικότατη και χωρίς υπερβολές στήθηκε σαν την αιχμή του δόρατος του show των Samael.
Το Ceremony of Opposites παρουσιάστηκε με φοβερή δύναμη, ατμόσφαιρα και αρτιότατο ήχο, σε σημείο που ένας φίλος είπε χαρακτηριστικά ότι θα αντάλλαζε άνετα τον ίδιο τον δίσκο για μια live ηχογράφηση της Παρασκευής. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για album του 1994, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή τεχνολογίας, αισθητικής και προσέγγισης του ήχου. Όμως το γεγονός ότι πλέον, δεκαετίες μετά, οι Samael μπορούν να το παρουσιάζουν τόσο επιβλητικά, αποδεικνύει ακριβώς την ποιότητά τους.
Οι Samael μου απέδειξαν ότι οι μπάντες που δημιουργούν μουσικό άβατο, όχι μόνο δεν μένουν αναλλοίωτες στο χρόνο αλλά εξελίσσονται και βρίσκουν καινούργιες δυναμικές. Το “Ceremony of Opposites” ένιωσα σαν να ξαναδημιουργήθηκε και ευχαριστώ τη μπάντα που το έστησε με τόση φροντίδα και δεν ήρθε απλά να κάνει μια αρπαχτή.
About the Author
