Φωτό: Άκης Βασιλός
Το Gazarte Κυριακή το βράδυ θύμιζε μια μικρή, πυκνή, ζωντανή γειτονιά όπου συναντιούνται διαφορετικοί κόσμοι χωρίς να χρειάζεται καμία απολογία. Πάνκηδες με ξεφτισμένες κονκάρδες, glam φιγούρες με eyeliner που αντανακλούσε τα φώτα, goths βγαλμένοι από σκιές και καθρέφτες, skate kids, μεταλλάδες, queer σώματα, άνθρωποι που απλώς ήρθαν να δουν “τι παίζει” και βρέθηκαν να λικνίζονται σε ρυθμούς που δεν μπορούσαν να αντισταθούν.
Όλοι, κυριολεκτικά όλοι, έγιναν ένα σώμα, ένας παλμός, ένας ήχος, αυτός των Turbonegro. Στη σκηνή οι Νορβηγοί απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια punk μπάντα με χιούμορ. Είναι η ίδια η διάλυση της ματσίλας, η αποσύνθεση της ποζεράδικης “σκληράδας”που κάποτε ήταν ταυτισμένη με το rock.
Με το camp, το glam, την ειρωνεία, την υπερβολή και κυρίως την ειλικρίνεια τους, έχουν καταφέρει εδώ και χρόνια να μετατρέπουν το rock ’n’ roll σε χώρο απελευθέρωσης, σε χώρο όπου το διαφορετικό δεν απλώς χωράει, αλλά γιορτάζεται. Και την Κυριακή το βράδυ αυτό έγινε πιο ξεκάθαρο από ποτέ, τη στιγμή που η σημαία της Παλαιστίνης υψώθηκε στη σκηνή και κυμάτισε μέσα σε χειροκροτήματα και επευφημίες. Δεν ήταν συμβολισμός για τη φωτογραφία, δεν ήταν τρικ εντυπώσεων. Ήταν μια καθαρή, αδιαπραγμάτευτη δήλωση αλληλεγγύης, εκεί όπου η μουσική γίνεται πολιτική όχι με λόγια, αλλά με το σώμα, με τη συλλογική ανάσα, με την παρουσία.
Μουσικά, το live ήταν ένα best-of της ιστορίας τους, χωρίς στρογγυλέματα ή διευκολύνσεις. Κομμάτια γραμμένα για να τραγουδιούνται από στόματα ενωμένα, riffs βρώμικα και αστραφτερά μαζί, εκείνη η ισορροπία που μόνο οι Turbonegro ξέρουν να κρατούν ανάμεσα στο υπόγειο και στη σκηνή της μεγάλης παράκρουσης.
Garage ένταση, punk ξεσπάσματα, glam δραματικότητα, κι εκείνο το γνώριμο rock ’n’ roll αίμα να κυκλοφορεί παντού, στις κιθάρες, στα τύμπανα, στον ιδρώτα του κόσμου. Ο κόσμος στο Gazarte δεν παρακολούθησε απλώς τη συναυλία, αλλά την έζησε. Όποιος μπήκε διστακτικά, βγήκε με τη φωνή μισή και ένα χαμόγελο αληθινό, εκείνο το χαμόγελο που σου αφήνει κάτι που σε κάνει να νιώθεις μέρος ενός μεγαλύτερου όλου.
Στο τέλος, αυτό που έμεινε δεν ήταν μόνο ο ήχος, αλλά η αίσθηση της κοινότητας. Οι Turbonegro δεν έπαιξαν απλώς τραγούδια. Έδειξαν στην πράξη ότι το rock είναι χώρος για όλους, χωρίς αποδείξεις, χωρίς άδειες, χωρίς ρόλους που πρέπει να φορέσεις για να ανήκεις.
Ανήκεις επειδή είσαι εκεί.
Επειδή αναπνέεις.
Επειδή νιώθεις.
Και μέσα στο Gazarte, το rock ’n’ roll ξαναθυμήθηκε τι σημαίνει ελευθερία, όχι απλά μέσα από την συναυλία, αλλά μέσα από το αποτέλεσμα , που είναι δήλωση ζωής.
About the Author
