Στο MelodyLane είμαστε τρεις άνθρωποι από τρεις εντελώς διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Άλλος βουτάει στο σκοτάδι του doom, άλλος τη βρίσκει με το punk και άλλος χάνεται σε οτιδήποτε ιδιαίτερο. Κι όμως, υπάρχουν εκείνες οι σπάνιες μπάντες που λειτουργούν σαν κοινός τόπος, σαν γέφυρα ανάμεσα στα αταίριαστα γούστα μας. Μία από αυτές, ίσως η πιο χαρακτηριστική, είναι οι We.own.the.sky.
Ο Δημήτρης Μαρσέλος, από το 2015 μέχρι σήμερα, έχει μιλήσει μαζί τους, τους έχει παρακολουθήσει ζωντανά, έχει γράψει reviews και έχει ζήσει από κοντά τη διαδρομή τους. Έτσι, με αφορμή το επερχόμενο live των We.own.the.sky την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου, ανέλαβα το δύσκολο έργο να συμπτύξω δέκα χρόνια διαδικτυακής σχέσης, στιγμών, κουβέντας και μουσικών αποτυπώσεων σε ένα ενιαίο κείμενο.
Όταν πρωτοσυναντήσαμε τους We.own.the.sky το 2015, λίγο πριν κλείσουν την τρίτη μέρα του Defcon 7, κρατούσαν στα χέρια τους έναν δίσκο που έβραζε ακόμη. Tο πρώτο τους full-length. “Έτοιμος είναι”, αποκάλυπταν τότε, “δουλέψαμε πολύ σκληρά και είμαστε ενθουσιασμένοι που θα το μοιραστούμε”. Λίγους μήνες αργότερα, το “Earths Collide” θα γινόταν η πρώτη μεγάλη απόδειξη ότι οι Αθηναίοι post rockers δεν επένδυαν απλά σε όμορφες υποσχέσεις.
Από το “Glass/Nails” EP, την κυκλοφορία που “μας έκλεψε την ψυχή”, όπως γράφαμε τότε, μέχρι τις ισοπεδωτικές τους ζωντανές εμφανίσεις στο An Club, οι We.own.the.sky χτίζουν μεθοδικά έναν ήχο που, αν και ορχηστρικός, “είναι γεμάτος λόγια”. Λόγια άρρητα, αλλά έντονα. Γιατί, όπως εξηγούσαν, η έμπνευσή τους δεν είναι ποτέ μια “κεντρική ιδέα”: είναι καθημερινά, συσσωρευμένα βιώματα που ψάχνουν διέξοδο. “Ο καθένας μπορεί να εισπράξει διαφορετικά αυτό που ακούει…αυτό είναι το ζητούμενο”, έλεγαν τότε, ορίζοντας από νωρίς τον άξονα ολόκληρης της μετέπειτα πορείας τους.
Το όνομά τους , με τελείες πάντα, προέκυψε από ένα τυχαίο sticker στο κέντρο της Αθήνας. Τίποτα πομπώδες. Τίποτα “ποιητικό”. Και όμως, οι τελείες έμειναν. Καταλάμβαναν χώρο σαν μικρές παύσεις ανάμεσα σε συναισθήματα, σαν ανάσες μέσα στις τεράστιες κορυφώσεις των κομματιών τους.
Αυτή η εμμονή με τη λεπτομέρεια φαίνεται και στον ήχο τους. Ήδη από το πρώτο album, ο “πειραματισμός” δεν ήταν άναρχη διάθεση αλλά συστηματική εξερεύνηση ηχοτοπίων, ακουστικών κιθάρων, ηλεκτρονικών beats και νέων ρυθμικών αντιλήψεων. Το “Earths Collide” ήταν η επιβεβαίωση: μια παραγωγή που “ξεπέρασε τις προσδοκίες” τους, με τη μίξη του Άλεξ Κετεντζιάν, του “άτυπου έκτου μέλους”, και το mastering του Jens Bogren να δίνουν στην τελική μορφή τον αέρα που χρειαζόταν για να αναπνεύσει. Εκεί, κάθε όργανο “ξέρει τον ρόλο του”, κάθε κορύφωση έρχεται όταν πρέπει, κάθε riff έχει την ακρίβεια χειρουργικής τομής.
Και φυσικά, εκεί μέσα κατοικεί και το “Muzzle”, το κομμάτι που έπαιζε “σε πολλαπλά repeat”…και ναι, όχι άδικα.
Από νωρίς, οι We.own.the.sky θεωρούνταν μία από τις καλύτερες live μπάντες της χώρας. Το ορχηστρικό format δεν τους απομάκρυνε από το κοινό, ίσα ίσα, τους ανάγκαζε να αναζητήσουν μια διαφορετική γλώσσα επικοινωνίας. “Υπάρχουν αυτές οι μαγικές στιγμές που κοιτάζω κάτω και βλέπω κάποιον να ακούει με κλειστά μάτια ή να κάνει headbanging… τότε ξέρω ότι η επαφή είναι υπαρκτή”, έλεγε ο Ηλίας.
Και είχε δίκιο. Στο An Club, στο live με τους Maybeshewill, στις δικές τους βραδιές, ιδιαίτερα όταν έπρεπε να σταθούν μόνοι τους ως headliners, έδιναν το 110% με τρόπο που έκανε την instrumental φόρμα να ακούγεται πιο ανθρώπινη από οποιαδήποτε μπάντα με φωνητικά.
Τέσσερα χρόνια μετά, το 2019, οι We.own.the.sky επιστρέφουν με το “Home”. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. “Σίγουρα βρήκαμε το σπίτι μας”, δήλωναν. “Βρήκαμε ο ένας τον άλλον και η μπάντα είναι πιο δεμένη από ποτέ”.
Το εξώφυλλο , δύο σεληνιακές φάσεις ή ένα κομμάτι πλανήτη που αποκολλάται ή επανενώνεται, είναι ανοιχτό σε πολλαπλές αναγνώσεις, όπως και η μουσική τους. Η χαρμολύπη είναι ακόμη εκεί, “το βασικό συναίσθημα στη μουσική μας”, αλλά αυτή τη φορά με μια ωριμότητα πιο φωτεινή.
Οι εμφανίσεις στο Gagarin 205 για την παρουσίαση του “Home” επιβεβαίωσαν όσα ήδη γνωρίζαμε. “Μπορεί η μουσική τους να μη μιλάει, αλλά η γλώσσα της είναι εκκωφαντική”, γράφαμε τότε. Ο ήχος τους ζωντανά “σε αγκαλιάζει με στοργή και ενίοτε σε σφίγγει σαν πύθωνας”, σε σημείο να ζητάς κι άλλο όταν σε αφήνει. Εκείνη τη βραδιά δεν έλειψαν και οι συμβολικές στιγμές: η συγκινητική αφιέρωση στον Μάκη των Mother of Millions, η αφιέρωση του Ηλία στη μητέρα του, ακόμη και το αιώνιο debate “κουραμπιές ή μελομακάρονο” να μετατρέπεται σε δημοψήφισμα επί σκηνής.
Όλα αυτά συνέθεσαν το πορτρέτο μιας μπάντας που, παρά την ορχηστρικότητα, έχει ψυχή βαθιά ανθρώπινη, τόσο στη δημιουργία όσο και στην επαφή της με τον κόσμο.
Παρότι συχνά τους ρωτούν αν θα έντυναν με μουσική κάποιο πολιτικοκοινωνικό έργο, οι We.own.the.sky επιμένουν να κρατούν τη μουσική τους “αποσυνδεδεμένη από το πολιτικό γίγνεσθαι”. Δεν είναι αδιαφορία, είναι ανάγκη να παραμείνει η μουσική χώρος καθαρός, ερμηνευτικά ανοιχτός. Κι όμως, όταν η συζήτηση αγγίζει ανθρώπινο πόνο, όπως το προσφυγικό, η απάντησή τους έχει βάρος: “Ίσως το Retrospect να ήταν καλή επιλογή… το έχουμε συνδέσει με τη δύναμη που χρειάστηκε για να αντεπεξέλθουμε σε πολλές δυσκολίες”.
Από το 2011 μέχρι σήμερα, από το sticker που γέννησε το όνομά τους μέχρι τα κατάμεστα live, οι We.own.the.sky δεν έχουν χάσει ποτέ το κέντρο βάρους τους. Mια μουσική που δεν μιλά, αλλά λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις. Έναν ήχο που ξεκινά από την ήρεμη αφαιρετικότητα του post-rock και καταλήγει σε εκρήξεις που “σφίγγουν σαν πύθωνας”. Έναν κόσμο όπου κάθε κομμάτι είναι ένα μικρό προσωπικό βίωμα που γίνεται κοινό.
Και κάθε φορά που τους βλέπεις ζωντανά, συνειδητοποιείς για άλλη μια φορά γιατί τελικά αυτοί οι κύριοι με τις τελίτσες ανήκουν σταθερά στο κορυφαίο επίπεδο της ελληνικής σκηνής.
About the Author
