Στον Λευκό τον Πύργο πήρα τα φιλιά της… αλλά αυτός ο White Tower για τον οποίον μιλάμε με τον τραγουδιστή, Gago Karapetian είναι βαρύς, γρήγορος και heavy metal. Ενόψει της συμμετοχής των Θεσσαλονικέων White Tower στο φετινό Athens Extreme Festival που θα λάβει χώρα στο Κύτταρο στις 12 και 13 Δεκεμβρίου, ο Δημήτρης Μαρσέλος σκαρφαλώνει στα τείχη του Γεντί Κουλέ για να ρωτήσει ένα-δυο πραγματάκια για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των White Tower.
‑Καλησπέρα, παιδιά και τα χαιρετίσματα μου στην αγαπημένη Σαλόνικα! Από το όνομα σας και μόνο φαντάστηκα καφεδιά δίπλα στον Θερμαϊκό, πως αποφασίσατε να χρησιμοποιήσετε σαν όνομα τον Λευκό Πύργο;
Καλησπέρα και χαιρετίσματα από τη Σαλονικάρα!
Διαλέξαμε το όνομα «Λευκός Πύργος» γιατί για εμάς δεν είναι απλώς ένα μνημείο είναι το απόλυτο σύμβολο της πόλης, ένα «φρούριο» που στέκει αγέρωχο δίπλα στον Θερμαϊκό και θυμίζει σε όλους από πού ερχόμαστε. Θέλαμε ένα όνομα στιβαρό, επιβλητικό, με ιστορία και χαρακτήρα κάτι που να κουβαλάει την ενέργεια της Θεσσαλονίκης και να τη φέρνει μαζί μας όπου κι αν πάμε. Οπότε ναι… Λευκός Πύργος. Βαρύ, γνωστό και πάντα όρθιο. Μεταλ.
‑To δεύτερο album σας που κυκλοφόρησε πέρυσι (“Night hunters”) έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Πως φαίνεται σε εσάς τώρα που πέρασε ένας χρόνος;
Το “Night Hunters” ήταν ένα ταξίδι σκοτεινό, έντονο και γεμάτο ενέργεια για εμάς. Τώρα που πέρασε ένας χρόνος, το βλέπουμε πιο καθαρά: ήταν το σημείο όπου πραγματικά βρήκαμε τον ήχο και την ταυτότητά μας. Οι διθυραμβικές κριτικές μάς τίμησαν απίστευτα, αλλά αυτό που μετράει περισσότερο είναι ότι ο δίσκος συνεχίζει να μιλάει στον κόσμο και να ζει στις συναυλίες μας. Με λίγα λόγια; Ένας χρόνος μετά, νιώθουμε ακόμα πιο περήφανοι και ακόμη πιο έτοιμοι να πάμε το επόμενο βήμα ακόμα πιο σκοτεινό, πιο δυνατό και πιο ωμό.
‑Σε σχέση με το ντεμπούτο σας, έχετε γίνει πιο γρήγοροι, πιο σκληροί και πιο κοφτοί κιθαριστικά. Ήταν κάτι που αποφασίστηκε ή διαμορφώθηκε με τον καιρό;
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν μια «απόφαση» στο τραπέζι, τύπου πάμε να γίνουμε πιο γρήγοροι και πιο σκληροί. Ήρθε φυσικά. Όσο παίζαμε, γράφαμε και δέναμε σαν μπάντα, τόσο μας τραβούσε αυτός ο πιο επιθετικός, κοφτός ήχος. Είναι σαν να μας οδήγησε μόνος του. Στην ουσία, εξελίχθηκε με τον καιρό και εμείς απλώς ακολουθήσαμε την ένταση που ένιωθαν τα χέρια μας, τα riff και οι πρόβες. Αν κάτι μας χαρακτηρίζει πλέον, είναι ότι αφήνουμε τη μουσική να δείχνει τον δρόμο. Και αυτός ο δρόμος βγήκε πιο γρήγορος, πιο ωμός και πιο σκληρός.
‑Μπορείτε να μας περιγράψετε μια τυπική μέρα ηχογράφηση για τους White Tower; Υπάρχει κάποιο άτυπο τελετουργικό που λαμβάνει χώρα;
Μια τυπική μέρα ηχογράφησης για τους White Tower δεν είναι ποτέ πραγματικά τυπική. Συνήθως ξεκινάει με δυνατούς καφέδες, ακόμα δυνατότερα riffs και μια γρήγορη ζέστα πριν μπούμε για τα σοβαρά. Από εκεί και πέρα, κλεινόμαστε στο στούντιο και αρχίζουμε να «χτίζουμε» τον ήχο ξανά και ξανά μέχρι να νιώσουμε ότι κάτι πραγματικά μας χτυπάει στο στήθος. Όσο για τελετουργικο ναι, έχουμε. Πριν πατήσουμε το πρώτο “record”, κάνουμε πάντα ένα μικρό jam, κάτι τελείως αυθόρμητο. Μας βάζει στον ίδιο ρυθμό, μας κουρδίζει ψυχολογικά και πολλές φορές γεννά καινούργιες ιδέες. Είναι το δικό μας μικρό ξόρκι πριν μπει η φωτιά στο tape.
‑Πρόσφατα παίξατε στο πλάι των θρυλικών Tank και θα παίξετε και με τους θρυλικούς Flames. Πόση σημασία έχουν για ένα συγκρότημα τέτοιες εμπειρίες; Ποια είναι η μπάνταπόθος με την οποία θα θέλατε να μοιραστείτε τη σκηνή;
Το να μοιράζεσαι τη σκηνή με μπάντες όπως οι Tank και οι Flames είναι εμπειρίες που δεν ξεχνιούνται.
Για ένα συγκρότημα σαν εμάς, είναι σαν να ανοίγεται μια πόρτα σε έναν μεγαλύτερο κόσμο να νιώθειςπως όσα δούλεψες, οι πρόβες, ο ιδρώτας και οι νύχτες στο στούντιο, σε φέρνουν τελικά δίπλα σε ονόματα που σε μεγάλωσαν μουσικά. Είναι τιμή, μάθημα και καύσιμο για να συνεχίσουμε ακόμα πιο δυνατά.
Όσο για το ποια μπάντα θα θέλαμε να μοιραστούμε τη σκηνή η λίστα είναι μεγάλη, αλλά αν πρέπει να διαλέξουμε θα λέγαμε εκείνη που μας έκανε να πιάσουμε τα όργανα από την αρχή. Τη μπάντα-πόθο, το απόλυτο όνειρο (Judas Priest, Slayer, Exodus, Exciter, Overkill.). Αυτό θα ήταν το απόλυτο κάλεσμα στη μάχη για τους White Tower.
‑Συμμετέχετε στο Athens Extreme Festival τον επόμενο μήνα. Θα έχετε τίποτα εκπλήξεις για τους Αθηναίους fans;
Στο Athens Extreme Festival ετοιμάζουμε πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει live.
Δεν θα αποκαλύψουμε πολλά, αλλά θα πούμε ότι θα ακουστούν κομμάτια που μέχρι τώρα δεν έχουν παιχτεί στη σκηνή, μαζί με μερικές… «αναβαθμισμένες» εκδοχές αγαπημένων riffs. Και φυσικά, έχουμε φυλαγμένη μία έκπληξη αποκλειστικά για τους Αθηναίους fans κάτι πιο άγριο, πιο γρήγορο και φτιαγμένο για να σηκώσει σκόνη. Ετοιμαστείτε.
‑Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον; Να γίνετε πλούσιοι και διάσημοι ή να πάρετε επιδότηση από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, έτσι και αλλιώς κωλόγιδα νομίζουν ότι είμαστε και εμείς οι οπαδοί…μην τα λέω εγώ όμως.
Τα σχέδιά μας για το μέλλον; Αν ήταν να γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι, μάλλον θα παίζαμε αυτό που παίζουμε πάντα: καυτό λαϊκό metal και όποιος αντέξει.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δύσκολα θα μας ενέκρινε επιδότηση εκτός αν αρχίσουν να δίνουν λεφτά για καλλιέργεια riffs, blast beats και ιδρωμένες πρόβες, οπότε ίσως το συζητούσαμε.
Η αλήθεια είναι απλή: θέλουμε να γράφουμε μουσική που μας καίει μέσα, να παίζουμε όλο και πιο δυνατά και να χτίζουμε μια κοινότητα ανθρώπων που νιώθουν το ίδιο. Αν αυτά φέρουν και κάτι παραπάνω, καλώς. Αν όχι, πάλι εδώ θα είμαστε με τις κιθάρες στο τέρμα και τον σβέρκο να παίρνει φωτιά. Το μόνο σίγουρο σχέδιο; Να συνεχίσουμε να το ζούμε με πάθος και να το μοιραζόμαστε με όσους δεν φοβούνται τον θόρυβο.
‑Ποια είναι τα 3 σημαντικότερα albums για τους White Tower και ποιο από αυτά θα έμπαινε με λατρεία σε εικονοστάσι;
1. Το album που μας έδειξε τι σημαίνει δύναμη και ατμόσφαιρα στο metal.
SLAYER: Show No Mercy
2. Το album που μας έμαθε πώς στήνεται riff που σε καρφώνει στον τοίχο.
ICED EARTH: Alive in Athens
3. Το album που μας έκανε να θέλουμε να ανέβουμε στη σκηνή από την πρώτη νότα.
Judas Priest: Painkiller
Και ποιο από αυτά θα μπαίνει σε εικονοστάσι;
Αυτό που όταν το βάζεις να παίξει, νιώθεις να σου σηκώνεται η τρίχα και να σε πιάνει η ανάγκη να κουρδίσεις κιθάρα τώρα. Εκείνο που δεν είναι απλά δίσκος είναι ιερό κειμήλιο.
Και φυσικά, αν μας ρωτήσεις άλλη μέρα, μπορεί να διαλέξουμε διαφορετικά τρία. Έτσι είναι το metal: αλλάζει η διάθεση, όχι η λατρεία.
‑Ποιο τραγούδι σας θα ταίριαζε για διαφημιστική καμπάνια του ΕΟΤ, με video clip τραβηγμένο μπροστά από τον Λευκό Πύργο;
Αν πρόκειται για καμπάνια μπροστά από τον Λευκό Πύργο, τότε το Schizophrenic Attack είναι το απόλυτο όπλο γιατί όλοι οι άλλοι απλά δεν φτάνουν. Κιθάρες που ουρλιάζουν, drums που σε συνθλίβουν, riff που σε καίει από μέσα. Αυτό το τραγούδι είναι καθαρό metal, άγριο και ακαταμάχητο… όπως και εμείς.
‑Ποια θα ήταν η τιμωρία για όποιον από λάθος άλλαζε το Τ με Ρ στο όνομα σας;
Αν κάποιος τολμούσε να αλλάξει το Τ με Ρ, η τιμωρία θα ήταν απλή και σκληρή: θα τον βάζαμε να τρέχει γύρω από τον Λευκό Πύργο φορώντας όλα τα merch μας, να φωνάζει το σωστό όνομα μέχρι να μάθει τι σημαίνει σεβασμός.
Και αν το ξαναέκανε; Καλύτερα να μην το δοκιμάσει καν οι White Tower δεν συγχωρούν.
‑Τελειώνοντας, με δυο στίχους θα ήθελα να προσκαλέσετε τους αναγνώστες σας στο Athens Extreme Festival…Ευχαριστώ πολύ για την ανοχή σας!
«Σηκώστε τα κράνη, αφήστε τη φωτιά να καεί, στο Athens Extreme Festival οι White Tower σας καλούν να πολεμήσετε!»
Το festival θα είναι σκηνή μάχης μη λείψει κανείς.
About the Author
